တျခား Mobile Phone မ်ားအတြက္ Opera Browser ကို အသုံးျပဳႏိုင္ပါသည္။
Android version 2.1တြင္ ျမန္မာလို မျမင္ရပါ။ Android version 2.2 ႏွင့္ ဒီထက္ျမင့္ေသာ Android Version မ်ားပါရွိေသာ Mobile, Tablet မ်ားကို အသုံးျပဳက ျမန္မာလို ျမင္ရ ႏိုင္ပါသည္။
သံဃာ့ပဝါရဏာပြဲ၊ သိမ္ဆင္းေလာင္းလႈပြဲႏွင့္ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႕
သာသနရံသီ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတြင္ က်င္းပမည္႕၊
သံဃာ့ပဝါရဏာပြဲ။ သိမ္ဆင္းေလာင္းလႈပြဲႏွင့့္ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႕ ဖိတ္ၾကားလႊာ
စကၤာပူႏိုင္ငံရွိ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္အေပါင္းတို႔ --
သီတင္းကၽႊတ္လျပည္႕ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႕တြင္ စကၤပူႏိုင္ငံ ဘုန္ေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ သီတင္းသုံးေနထိုင္ေတာ္မူေသာ သံဃာေတာ္မ်ား စုေပါင္း၍ သံဃာ့ပဝါရဏာ ကံေဆာင္ျခင္း၊ ကံေဆာင္ သံဃာေတာ္မ်ားအား လႈဖြယ္ဝတၳဳမ်ား စုေပါင္းဆက္ကပ္လႈဒါန္းျခင္း၊ စုေပါင္းဘုရားရွိခိုးပူေဇာ္ျခင္းႏွင့္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္မ်ား ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ျခင္းမ်ားကို ေအာက္ပါ အစီကစဥ္အတိုင္း က်င္းပျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္ပါသျဖင့္ စုေပါင္းကုသိုလ္ပါဝင္ၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။
ေနရာ။ Sasanaramsi Burmese Buddhist Temple မဟာသာသနရံသီ
ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီး
(Topayoh ေက်ာင္းႀကီး)
14, Tai Gin Road, (Off Ah Hood Road), Singapore
327873 Tel: 6251 1717
ေန႕ရက္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ (အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႕)
၃၀ ေအာက္တိုဘာ
၂၀၁၂ (အဂၤါေန႕)
အခ်ိန္။
ညေန (၅း၃၀) နာရီ - သံဃ ပဝါရဏာ ကံေဆာင္ျခင္း
ညေန (၆း၀၀) နာရီ - ကံေဆာင္သံဃာေတာ္မ်ားအား
သိမ္ဆင္းလွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစုေပါင္းလွဴဒါန္းျခင္း
- ပရိတ္သတ္မွ သံဃာေတာ္မ်ားအား ရွိခိုးကန္ေတာ႔ျခင္း
- သံဃာေတာ္မ်ားမွ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ား ခ်ီးျမွင္႔ျခင္း
- လွဴဒါန္းမွဴအစုစုကို အမွ်ေပးေ၀ျခင္း
- ေက်ာင္းေပါင္းစံုမွ သံဃာေတာ္မ်ား ျပန္ၾကြျခင္း
ညေန (၆း၃၀) နာရီ - စုေပါင္းဘုရားရွိခုိးပူေဇာ္ျခင္းႏွင့္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္မ်ား ရြတ္ဆုိပူေဇာ္ျခင္း
မွတ္ခ်က္။
ကံေဆာင္သံဃာေတာ္ (၅၀) ပါးခန္႔အား ပင္႔ေဆာင္ရန္ ယာဥ္အလွဳရွင္မ်ား၊ သိမ္ဆင္းေလာင္းလွဴမည့္ အလွဴရွင္မ်ား၊ ကပၸိယအျဖစ္ လုပ္အားဒါနေပးလွဴလိုသူမ်ား pawayanapwe.volunteers@gmail.com သို႕ အမည္၊ ဖုန္းနံပါတ္၊ email စာရင္းေပး၍ ကုသိုလ္ပါ၀င္ၾကပါရန္ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။
ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား။ ကိုဝင္းဗိုလ္ 84572931, ကိုေက်ာ္ဝင္း 97612747, ေဒၚျမနန္းႏြယ္ 90091368
မွတ္ခ်က္ ။ ပုဝါရဏာပြဲမွ Buddhist Fellowship (YEO Building) သို႕ ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ တရားပြဲ သို႕ သြားေရာက္နာၾကားလိုသူမ်ားအတြက္ Bus တစီး စီစဥ္ထားပါသည္။ ၆း၃၀ ေက်ာင္းႀကီးမွ ထြက္ခြာပါမည္။
၂၀၁၂ သံဃာေတာ္စာရင္းႏွင္႔ ယာဥ္အလွဴရွင္စာရင္း
| စဥ္ | ေက်ာင္းအမည္ | သံဃာအပါး | ယာဥ္အလွဴရွင္ | Contact | Remark |
| 1 | သာသနရံသီ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီး | estimated | |||
| (Toa Payoh ေက်ာင္းႀကီး) | 15 | ||||
| 2 | Satipatthana Meditation Centre (SMC ဆမ္းဘာ၀မ္း) | 2 | ဦးေက်ာ္ဟန္ | 9619 9540 | will arrange |
| 3 | မဂၤလ၀ိဟာရ | 1 | ? | ||
| 4 | Vipassana Meditation Centre (VMC) | 1 | ဦးျမင္႔သန္း | 9223 2060 | confirm |
| 5 | ၀ရဓာတုရတနာရာမအသင္းေတာ္ (ဓာတ္ေတာ္တိုက္) | 3 | ? | ||
| 6 | ဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ (Clementi ေက်ာင္း) | 8 | ကိုမိုးေက်ာ္ေအာင္ | 9851 5641 | confirm |
| ? (need 1 more car) | |||||
| 7 | ဗုဒၶဂယာ သုခါရာမေက်ာင္း (U Thupiya) | 3 | ကိုေက်ာ္မင္း+မနီလာလွိဳင္ | 9765 7004 | confirm |
| 8 | ဓမၼဥယ်ာဥ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း (ဆမ္းဘာ၀မ္း) | 3 | ကိုထြန္းျမင္႔ႏိုင္ | 9459 1544 | confirm |
| 9 | သစၥာပါရမီ ဓမၼရာဇာ တရားရိပ္သာ | 3 | ကိုျမတ္လင္း | 9027 5317 | confirm |
| 10 | ေညာင္ကန္ေအးေက်ာင္း | 1 | ကိုမင္းဇာနည္ | 9060 5292 | confirm |
| 11 | ေအာက္စဖုိ႕ဒ္ ဗုဒၶဝိဟာရေက်ာင္းတုိက္ (OBVS) | 2 | ကိုေဒးဗစ္ေက်ာ္ | 9295 1369 | confirm |
| 12 | ခ်မ္းေျမ႕ရိပ္သာ | 3 | ဦးေဇာ္ထြန္း | 9832 2294 | to check |
| 13 | သီရိမဂၤလာ ျမန္မာသီလရွင္ေက်ာင္း (Farrer Park) | 2 | ? | ||
| 14 | လုမၺနီ ျမန္မာသီလရွင္ေက်ာင္း (Boonlay) | 2 | ? | ||
| Estimated | 49 | ||||
| Remark : Pa-auk Kyaung will not be able to attend. | |||||
***********************************************************
သံဃာ့ပဝါရဏာပြဲ (စကၤာပူႏုိင္ငံ)
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔ တြင္
စကၤာပူႏုိင္ငံ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူေသာ သံဃာေတာ္မ်ား
စုေပါင္း၍
သံဃာ့ပဝါရဏာ ကံေဆာင္ျခင္း၊ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္း
http://www.youtube.com/watch?v=phHyl6V4BN8&feature=share
***********************************************************
သံဃာ့ပဝါရဏာပြဲ၊ အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ
(ပ၀ါရဏာကၡႏၶက အႏွစ္ခ်ဳပ္)
ခ်စ္သားရဟန္းတုိ႔ …
ဤသာသနာေတာ္၌ တရားႏွင့္ေလ်ာ္၍ ညီညြတ္ေသာ ပ၀ါရဏာကံကိုသာျပဳရမည္။
သင္ ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ပ၀ါရဏာျပဳျခင္းသည္…
(၁)အခ်င္းခ်င္း လိုက္ေလ်ာျခင္း။
(၂)အာပတ္မွ ထေျမာက္ျခင္း။
(၃)၀ိနည္းကို ေရွ႕ရႈျခင္း (၀ိနည္းကို အဓိကထား၍ က်င့္ၾကံျခင္း)။
… တို႔ျဖစ္လတၱံ႔။
ရွင္ေတာ္ဘုရားသည္…
ရဟန္းေတာ္အခ်င္းခ်င္း တစ္ပါးႏွင့္ တစ္ပါးညီညီညြတ္ညြတ္ ေျပာဆိုဆက္ဆံ
ျပဳမူေနထုိင္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ေတာ္မူ၏။
(ပ၀ါရဏာကၡႏၶက အႏွစ္ခ်ဳပ္)
*******************************
သီတင္းကြ်တ္ႏွင့္ ပဝါရဏာပြဲ
ေရွးအခါ ˝သန္တူလ˝၊ ယခုအခါ ˝သီတင္းကြ်တ္လ˝တြင္ ဘာသာေရးႏွင့္ ႏွီးႏြယ္ေသာ ပြဲေတာ္မ်ား
က်င္းပေလ႔ရွိခဲ႔ၾကသည္။ ေရွးမင္းမ်ား လက္ထက္မွ ယေန႔တုိင္ ဆင္ႏႊဲလာခဲ႔ရာ ˝ျမန္မာ႔
ရုိးရာ ယဥ္ေက်းမွဳ တရပ္˝ အေနျဖင့္ တည္ရွိေနေပေတာ့သည္။
တာ၀တိ ံသာေခၚ မီးျမင့္မုိရ္ပြဲ
ဤသီတင္းကြ်တ္လတြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္သုိ႔ တ၀ါတြင္းလုံး ၾကြေရာက္၍
အဘိဓမၼာတရားေတာ္ ခ်ီးျမွင့္ရာမွ ˝သကၤႆျမိဳ႕ေတာ္˝ သုိ႔ ျပန္လည္ၾကြေရာက္ေတာ္မူခဲ႔သည္။
သကၤႆ ၿမိဳ႕သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေတာ္မူလာခ်ိန္မွာ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ည ေမွာင္ရီပ်ဳိးစ
အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕ သားတုိ႔သည္ ဆီမီးထိန္ထိန္ ညွိထြန္း၍ ဗုဒၶျမတ္စြာကုိ
လွဳိက္လွဲ၀မ္းသာ ၾကိဳဆုိ ဦးညႊတ္ခဲ႔ၾကသည္။ ဗုုဒၶ ျမတ္စြာသည္ ၀ဲ ယာ ေငြေစာင္းတန္း
ေရႊေစာင္းတန္းတုိ႔မွ နတ္ေဒ၀တာမ်ား ျခံရံလ်က္ အလယ္ ပတၱျမား ေစာင္းတန္းမွ
ဆင္းသက္ေတာ္မူလာခဲ႔ေလသည္။ ဤတာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္မွ ျပန္ၾကြလာပုံကုိ ရည္မွန္း၍ ˝တာ၀တိ
ံသာပြဲ˝ ေခၚ ˝မီးျမင့္မုိရ္ပြဲ˝ ကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔ တခမ္းတနား
ဆင္ႏႊဲ လာခဲ႔ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
အဘိဓမၼာ အခါေတာ္သဘင္
ဗုုဒၶျမတ္စြာသည္ မယ္ေတာ္ျဖစ္ခဲ႔ဘူးသည့္ သႏၱဳႆိတ နတ္သားကုိ အမွဴးထား၍ အားလုံးေသာ
နတ္ျဗဟၼာတုိ႔အား အဘိဓမၼာတရား ေဟာၾကား ေတာ္မူခဲ့သည္။ တ၀ါတြင္းလုံး ေက်းဇူးဆပ္ေဒသနာ
ေဟာၾကား၍ ဤသီတင္း၀ါလ ကြ်တ္ခ်ိန္တြင္ လူ႔ျပည္သုိ႔ ျပန္လည္ ၾကြေရာက္ေတာ္မူခဲ႔သည္။ ဤ
အထိမ္းအမွတ္ျဖင့္ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔တြင္ ပ႒ာန္းအစရွိေသာ အဘိဓမၼာခုနစ္က်မး္ကုိ
စုေပါင္းညီညာ ျပိဳင္တူ ရြတ္ဆုိကာျဖင့္ ˝အဘိဓမၼာ အခါေတာ္သဘင္˝ ကုိ
ဆင္ယင္က်င္းပၾကသည္။ ႏွစ္စဥ္လည္း ျမန္မာ႔ အသံမွ အဘိဓမၼာခုနစ္က်မ္း
ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ၾကပုံကုိ ထုတ္လြင့္ေပးခဲ႔သည္။
၀ါကြ်တ္ပူေဇာ္ ကန္ေတာ့ပြဲ
˝၀ါကြ်တ္ပူေဇာ္ ကန္ေတာ့ပြဲ˝ မွာလည္း ျမတ္ဗုဒၶကုိ အားက်အတူယူ၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ
အစဥ္အလာေကာင္းတခု ျဖစ္သည္။ မွန္ပါသည္ - ဗုုဒၶျမတ္စြာသည္ တ၀ါတြင္းလုံး တာ၀တိ ံသာ
နတ္ျပည္ သို႔ ၾကြေရာက္ေတာ္မူ၍ မယ္ေတာ္မိနတ္သားအား နိဳ႕ဖုိးဆပ္ ေဒသနာ ေဟာၾကားေတာ္
မူခဲ႔ပါေပ၏။ ဤျမတ္ဗုဒၶ၏ ေက်းဇူးရွင္တုိ႔အေပၚ ေက်းဇူးတရားသိ၍ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူပုံကုိ
စံထားကာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တုိ႔သည္ ဤသီတင္းကြ်တ္ လျပည့္အခါေတာ္ေန႔၌ ရဟန္းသံဃာတုိ႔အား
ပူေဇာ္ျခင္း၊ မိဘ ဆရာသမားႏွင့္ အသက္သိကၡာ ဂုဏ္၀ါႀကီးရင္႔သူတုိ႔ကုိ
ကန္ေတာ့ျခင္းျဖင့္ ˝၀ါကြ်တ္ပူေဇာ္ ကန္ေတာ့ပြဲ˝ ကုိ ၿမိဳ႕တုိင္း ရြာတုိင္း
ျပဳလုပ္ေလ႔ ရွိၾကသည္။
ကထိန္သကၤန္း လွဴဒါန္းပြဲ
ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ၀ါတြင္းသုံးလ (၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔ သီတင္းကြ်တ္လျပည႔္ေက်ာ္
၁-ရက္ေန႔ထိ) ၀ါဆုိ ၀ါကပ္ေတာ္မူခဲ႔ၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ကထိန္သကၤန္း ခံယူခြင့္ကုိ
အခြင့္ျပဳေတာ္ မူခဲ႔သည္။ ထုိေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔အေနျဖင့္ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္မွ
တန္ေဆာင ္မုန္းလျပည့္အထိ တလ အတြင္းတြင္ ကာလဒါနအျဖစ္
ကထိန္သကၤန္းလွဴဒါန္းခြင့္ရၾကသည္။ ထုိကထိန္သကၤန္း အလွဴကုိ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား
ျပဳလုပ္လုိသူ တုိ႔သည္ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔တြင္ ˝ကထိန္သကၤန္း လွဴဒါန္းပြဲ˝ ကုိ
သူ႔ထက္ငါ ဦး ျပဳလုပ္လွဴဒါန္းေလ႔ရွိၾကေပသည္။
ပ၀ါဏာပြဲ
အထက္ပါ ဘာသာယဥ္ေက်းမွဳပြဲေတာ္မ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာျပည္ဖြား တုိင္းရင္းသားတုိ႔
သည္ နွစ္စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနၾကရေပသည္။ ကိုယ္တုိင္လည္း ပါ၀င္ျပဳလုပ္ ဆင္ႏႊဲခဲ႔ၾကသည္။
ထုိ႔ေၾကာင္႔ သီတင္းကြ်တ္ပြဲေတာ္အခါတြင္ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ေပ်ာ္ပြဲဆင္ခဲ႔ၾကရသည္ကုိ
သတိတရ ရွိေနၾကမည္ မလြဲေပ။ သုိ႔ေသာ္ - ˝ပ၀ါရဏာပြဲ˝ အေၾကာင္း သိသူကား နည္းလွေပမည္။
အဘယ္႔ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဤ ˝သီတင္းကြ်တ္ ပ၀ါရဏာပြဲေတာ္˝ ကား ရဟန္းေတာ္မ်ား
လုိက္နာက်င့္သုံးရန္ ဗုဒၶခ်မွတ္ေပးခဲ႔ေသာ က်င့္စဥ္၊ လုပ္ထုံးလုပ္ရပ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
ပါေပတည္း။
ပ၀ါရဏာ မွာ ပါဠိစကားျဖစ္သည္။ ˝ဖိတ္ၾကားျခင္း˝ ဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ ˝ျမင္ရ၍၊ ၾကားရ၍၊
သံသယျဖစ္၍ အျပစ္ရွိသည္ဟု ထင္ျမင္ပါက ေျပာဆုိ ဆုံးမေတာ္မူပါ˝ ဟု ရဟန္းေတာ္
အခ်င္းခ်င္း ဖိတ္ၾကားထားျခင္းကုိ ˝ပ၀ါရဏာ˝ ဟု ေခၚပါသည္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအား
အခ်င္းခ်င္း ဤသုိ႔ ဖိတ္ၾကားရန္ ပညတ္ေတာ္မူခဲ႔ရျခင္း အေၾကာင္းကုိ အနည္းငယ္
ခ်ဲ႕ျပပါဦးမည္။
ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူ၏။ ရဟန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
လည္း ေက်ာင္းတုိက္တခုတည္းမွာ စုေပါင္း ၀ါကပ္ၾကသည္။ ထုိရဟန္းတုိ႔သည္˝အခ်င္းခ်င္း
ညီညြတ္စြာ ေနနိဳင္ေရး၊ အျငင္းအခုန္ကင္းေရး၊ ခ်မ္းသာစြာ ေနနိဳင္ေရး˝ ဟူေသာ
ဦးတည္ခ်က္ျဖင့္ မူခ်၍ သေဘာတူ က်င့္သုံးရန္ ဆုံးျဖတ္ၾကသည္။ ထုိဆုံးျဖတ္ခ်က္ကား -
˝အခ်င္းခ်င္း စကားမေျပာရ၊ ၀စီပိတ္ေနရမည္˝ ဟူ၏။ ဆြမ္းခံရာမွ
အရင္ဆုံးျပန္လည္ေရာက္ရွိလာသူသည္ ေျခေဆးေရ၊ ေျခေဆးအင္ပ်ဥ္၊ ေျခပြတ္ အုိးျခမ္း
တုိ႔ကုိ ျပင္ဆင္ထားရမည္။ ဆြမ္းစားစရာ ေနရာထုိင္ခင္း ခင္းက်င္းရမည္။ ပန္းကန္
ခြက္ေယာက္မ်ား ေဆးေၾကာရမည္။ ေနရာထုိင္ခင္း သိမ္းဆည္းရမည္။ ေသာက္ေရ သုံးေရအုိးမ်ား
ေနထားတက် ရွိေစ၍ ဆြမ္းစားေက်ာင္းကုိ တံျမက္လွည္း ရွင္းလင္းရမည္။ တစုံတဦးက ေသာက္ေရ
သုံးေရ အုိးတုိ႔၌ ေရမရွိသည္ ကုိ ေတြ႔ျမင္လ်င္ ျဖည့္ေလာင္းရမည္။ တဦးတည္း မနိဳင္လ်င္
လက္အမူအရာျဖင့္ အျခားရဟန္းတပါးကုိ ေခၚ၍ အကူအညီယူရမည္။ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ်
စကားေျပာဆုိျခင္းကုိ မျပဳရဟူေသာ ၀စီပိတ္ စည္းကမ္းခ်က္ မ်ားျဖင့္ တ၀ါတြင္းလုံး
ေနထုိင္ၾကေလသည္။
ထုိရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ သီတင္း၀ါလ ကြ်တ္ေသာအခါ ဗုဒၶျမတ္စြာထံသြားေရာက္ ဖူးေျမွာ္ကန္
ေတာ့ၾကေလ၏။ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ အာဂႏၱဳက ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ၀မ္းပန္းတသာ
ေမးျမန္းေျပာဆုိေလ႔ ရွိသည့္အတုိင္း - ˝ခ်စ္သားတုိ႔ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ
ေနထုိင္ခဲ႔ၾကရပါရဲ႕လား၊ တဦးႏွင့္ တဦး ခုိက္ရန္ျငင္းခုန္မွဳ ျပဳျခင္း မရွိ
ညီညြတ္စြာ ေနထုိင္နိဳင္ၾကပါရဲ႕လား˝ ဟုေမးျမန္းေတာ္မူသည္။ ထုိအခါ ရဟန္းေတာ္မ်ားက
တ၀ါတြင္းလုံး သူတို႔ေနထုိင္ခဲ႔ၾကပုံကုိ ေလွ်ာက္ထား၍ ˝ခ်မ္းသာစြာ ေနခဲ႔ရပါေၾကာင္း˝
ျပန္ေျပာင္း ေလွ်ာက္ တင္ၾကသည္။
ဤတြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ရဟန္းေတာ္တုိ႔ကုိ ကဲ႔ရဲ႕ ရွဳံ႕ခ်ေတာ္မူသည္။
အျပစ္တင္ေတာ္မူသည္။ ˝သင္တုိ႔သည္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ မေနခဲ႔ၾကရပါဘဲ ခ်မ္းသာစြာ
ေနခဲ႔ၾကရပါသည္˝ ဟု ၀န္ခံၾကသည္။ သင္တုိ႔ ၏ ၀စီပိတ္အက်င့္သည္ ေတာတြင္း တိရစၦာန္တုိ႔၏
ေနထုိင္နည္းသာ ျဖစ္သည္။ သုိးေတြရဲ႕ ေနနည္း ထုိင္နည္းသာ ျဖစ္သည္။
ရန္သူအခ်င္းခ်င္းတုိ႔၏ အမူအက်င္႔နည္းေတြသာ ျဖစ္သည္။ (ရန္သူျဖစ္လ်င္ အခ်င္းခ်င္း
မေျပာနိဳင္၊ မဆုိနိဳင္ၾက။) သင္တုိ႔သည္ သာသနာေတာ္ကုိ မၾကည္ညိဳေသးသူတုိ႔အတြက္
ၾကည္ညိဳလာရန္လည္းေကာင္း၊ ၾကည္ညိဳၿပီးသူတုိ႔အတြက္ ပုိမုိ၍
ၾကည္ညိဳသဒၶါတက္ေစရန္လည္းေကာင္း မျဖစ္နိဳင္ေပ˝ဟု ကဲ႔ရဲ႕ ရွဳံ႕ခ်ေတာ္မူကာ - ˝သာသနာပ
တိတၳိေတြ က်င့္စဥ္ျဖစ္သည့္ ဤ လူအ အက်င့္၊ ၀စီပိတ္ အက်င့္ကုိ က်င့္သုံးက
ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္ေစ˝ ဟုသိကၡာပုဒ္ ပညတ္ပိတ္ပင္ေတာ္မူခဲ႔ေလသည္။
ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ဤသိကၡာပုဒ္ ပညတ္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ၀ါကြ်တ္ၿပီးေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား
အျပစ္ျမင္က ၾကားက ယုံမွားသံသယျဖစ္က ေရငုံႏွဳတ္ပိတ္ (၀စီပိတ္) မေနဘဲ
အခ်င္းခ်င္းေျပာဆုိ ဆုံးမဖုိ႔ ဖိတ္ၾကားထားရန္ ဆက္လက္မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ႔သည္။
ဤအခ်ိန္အခါမွ စ၍ သီတင္းကြ်တ္ လျပည့္ေန႔ေရာက္ တုိင္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ˝ပ၀ါရဏာပြဲ˝သည္
ျပဳလုပ္ၿမဲျဖစ္ေလသည္။ ထုိေၾကာင့္ ေရွးပညာရွိတုိ႔က -
˝ျမတ္သံဃာလဲ၊ ဖိတ္ၾကားၿမဲ၊ ၿခိမ့္သဲ ပ၀ါရဏာ˝ဟု ေမာ္ကြန္းထုိးခဲ႔ၾကျခင္း ျဖစ္ေပ၏။
ပ၀ါရဏာ ျပဳလုပ္ပံု အစီအစဥ္
ေက်ာင္းတုိက္ရွိ သံဃာအားလုံး သိမ္ထဲတြင္ စုရုံးေနရာယူၾကရသည္။ သံဃာအားလုံးစုံေသာ အခါ
သြက္လက္ခ်က္ခ်ာေသာ ရဟန္းတပါးပါးက သံဃာအားလုံးကို အသိေပး ေလွ်ာက္ထားရ၏။ ˝အရွင္ဘုရား
တုိ႔ --- သံဃာေတာ္သည္ တပည့္ေတာ္၏ စကားကုိ နားစုိက္ေတာ္မူပါ၊ ယေန႔ ပ၀ါရဏာ
ျပဳရမည့္ေန႔ျဖစ္ပါ သည္၊ သံဃာေတာ္မ်ား ညီလွ်င္ ပ၀ါရဏာ ျပဳၾကပါစုိ႔˝။ ဤသုိ႔
သံဃာအားလုံးအား အသိေပးျပီေသာ အခါ မေထရ္ႀကီး (သံဃာပရိသတ္တြင္ အႀကီးဆုံးပုဂၢိဳလ္၊
သုိ႔မဟုတ္ ေက်ာင္းထုိင္ပုဂၢိဳလ္) ကစ၍ ေဆာင္႔ေၾကာင့္ ထုိင္ကာ လက္အုပ္ခ်ီမုိးလ်က္
သိမ္အတြင္းရွိ သံဃာ အားလုံး ၾကားသိေအာင္ ဖိတ္ၾကား ေလွ်ာက္ထားရပါသည္။
˝ငါရွင္တုိ႔ - - - ျမင္းျခင္း၊ ၾကားျခင္း၊ သံသယျဖစ္ျခင္း (သုံးမ်ဳိး)ျဖင့္ သံဃာအား
ဖိတ္ၾကားပါ၏။ တပည့္ေတာ္ကုိ သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမွာက္ေသာအားျဖင္႔ မထိန္မခ်န္
အမွန္အတိုင္း ေျပာဆုိ ဆုံးမၾကပါ။ မိမိအျပစ္ကုိ သိျမင္ရလွ်င္ ကုစားပါမည္˝
ဟုသုံးႀကိမ္တုိင္တုိင္ ေလွ်ာက္ထား ရေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္၀ါစဥ္အလုိက္ သံဃာအားလုံး
အငယ္ဆုံးရဟန္းအထိ ေလွ်ာက္ထားရေလ၏။ ဤကား ရဟန္းေတာ္မ်ား သိမ္အတြင္း သေဘာ တူညီ
စည္းေ၀း၍ ပ၀ါရဏာျပဳလုပ္ရပုံျဖစ္ပါသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား သည္ အခ်င္းခ်င္း
ဤသုိ႔ဖိတ္ၾကားထားသျဖင့္ တစုံတရာ အျပစ္ျမင္ေတြ႔ရလွ်င္ အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆုိညႊန္ျပ
ျခင္းျဖင့္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းနိဳင္ၾကေပသည္။
ဗုဒၶျမတ္စြာ ခ်မွတ္ေပးခဲ႔သည္႔ ဤက်င့္စဥ္သည္ ႏွစ္ေပါင္း
ႏွစ္ေထာင္႔ငါးရာေက်ာ္ခဲ႔ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႔တုိင္ ˝ေခတ္မီဆဲ˝ျဖစ္သည္။ မွန္ေပသည္။
ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ˝သာသနာေတာ္ စည္ပင္သန္႔ရွင္းေရး၊ ရဟန္းေတာ္မ်ား ကုိယ္က်င့္ေကာင္းေရး˝
အတြက္ေ၀ဖန္ေရးကုိ အားေပးခဲ႔သည္။ အမွန္အတုိင္းေျပာဆုိနိဳင္ ေရးကုိ
အစဥ္တံခါးဖြင့္ေပးခဲ႔သည္။ ခြ်တ္ေခ်ာ္မွားယြင္းေနမွဳမ်ား ျမင္ေနပါလ်က္၊ သိေနပါလ်က္
ေျပာခြင့္၊ ဆုိခြင့္မရွိ၊ အ အႀကီးလုိ ႏွဳတ္ပိတ္ ႏွဳတ္ဆိတ္ေနရျခင္းမ်ိဳးကုိ
လုိလားေတာ္မမူေခ်၊ မိမိမွာ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္ အျပစ္တစုံတရာ ရွိေနလ်င္ အျမန္
အမွန္အတုိင္း ျပဳျပင္နိဳင္ေရးကိုလည္းေကာင္း၊ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္ အမွားမ်ား
ေတြ႔ျမင္ေနရလွ်င္ စိတ္သေဘာထား ႀကီးမားစြာျဖင့္ မဆုိင္းမတြ ေထာက္ျပ
နိဳင္ေရးကုိလည္းေကာင္း လမ္းဖြင့္ေပးေတာ္မူခဲ႔ေလသည္။
ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ဤကဲ႔သုိ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား အခ်င္းခ်င္း ဖိတ္ၾကားျခင္းျဖင္႔ -
(၁) အညမညာနဳေလာမ = အခ်င္းခ်င္း ေျပာခြင့္ ဆုိခြင့္ ရွိျခင္း။
(၂) အာပတိၱ၀ု႒ာန = အမွားကုိ အျမန္ဆုံး ျပဳျပင္နိဳင္ျခင္း။
(၃) ၀ိနယပုေရကၡာရ = ကုိယ္က်င့္တရား ျမင့္မားေရး ဦးတည္ျခင္း ဆုိသည့္ အက်ဳိး ၃ -
မ်ဳိးျဖစ္ထြန္း ရရွိနိဳင္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္း မိန္႔ၾကားခဲ႔ေပ၏။
ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ဤပ၀ါရဏာ က်င့္စဥ္သည္ ပုဂၢိဳလ္ အခ်င္းခ်င္းသာ မဟုတ္၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊
နိဳင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားပါ လုိက္နာက်င့္သုံးရမည္႔ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။
ေလာကတြင္ ˝မမွားေသာ ေရွ႕ေန၊ မေသေသာ ေဆးသမား˝ မရွိနိဳင္ေခ်။ အေျမွာ္အျမင္ရွိသူ
ပညာရွင္တုိ႔၏ ညြန္ျပခ်က္၊ ေ၀ဖန္ခ်က္၊ မရယူဘဲ ˝ငါ႔ေလွ ငါထုိး၊ ပဂုိးေရာက္ေရာက္၊
ငါ႔ျမင္း ငါစုိင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္˝ ဟု ငါထင္ရာ ငါသေဘာ ငါတေကာ ေကာေနပါလွ်င္
ပ်က္စီးဆုံးရွဳံးျခင္း၊ နစ္နာျခင္းမ်ားျဖင့္ ရင္ဆုိင္ရမည္မလြဲေပ။ ဤသုိ႔ ˝ငါတေကာ
ေကာေနသူမ်ား˝ကုိ ျမတ္ဗုဒၶက ဆန္႔က်င္ဟန္႔တားေတာ္မူခဲ႔၏။ ˝အျပစ္ျမင္လွ်င္
အခ်င္းခ်င္းေျပာဆို ညြႊန္ျပျခင္း၊ အမွားမ်ားကုိ ျပဳျပင္သြားျခင္းျဖင့္သာ ငါဘုရား၏
ပရိသတ္သည္ ႀကီးပြါး ခ်မ္းသာနိဳင္သည္၊ ညီညြတ္ေသာ အစည္းအရုံးသာ အျငင္းအခုန္
ခုိက္ရန္ကင္း၍ ခ်မ္းသာျခင္း သုခကုိ ရရွိနိဳင္သည္˝ ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ႔သည္။
(၀ိနည္းပါဠိေတာ္)။
တခါက အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးသည္ အမွတ္တမဲ႔ျဖစ္၍ သကၤန္းစ တဖက္ ေလွ်ာ႔က်
ေနေလ၏။ ထုိအခါ ရွင္သာမေဏ ငယ္ေလးတပါးက ˝အရွင္ဘုရား - - - အရွင္ဘုရားရဲ႕ သကၤန္းစ
မညီမညာ ျဖစ္ေနပါတယ္˝ ဟု ေထာက္ျပခဲ႔သည္။ ထုိအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္သည္ ˝မေလာက္ေလး
မေလာက္စား ကုိရင္ေလးက ငါ႔ကုိ ေျပာရပါမည္လား˝ ဟု အမွတ္ထားေတာ္မမူေပ။ သကၤန္းကုိ
ညီညာစြာ ျပင္ကုိင္ၿပီး ˝ဆရာ - - - ဒီအတုိင္း ဟုတ္ပါၿပီလား˝ ဟု တေလးတစား
မိန္႔ၾကားေတာ္ မူခဲ႔သည္။ ဤသည္မွာ ဗုဒၶခ်မွတ္ေပးထားသည့္ (ပ၀ါရဏာ) က်င့္စဥ္ေၾကာင့္
ရွင္ငယ္ေလးပင္ အမွားကုိ ေထာက္ျပရဲျခင္း၊ ေထာက္ျပနိဳင္ျခင္းျဖစ္သည္။
ဤသုိ႔ အခ်င္းခ်င္းျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္း၍ လာခဲ႔ၾကျခင္းေၾကာင့္ ˝ေထရ၀ါဒ ရဟန္းေတာ္မ်ား˝
ကုိ ယေန႔ေတြ႔ျမင္ေနရေသးျခင္း ျဖစ္သည္။ တျခားတပါးေသာ ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ထုိးႏွက္ခ်က္၊
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ေသာ မင္းဆုိး မင္းညစ္တုိ႔၏ အဓမၼႏွိမ္နင္း တုိက္ဖ်က္ခ်က္တုိ႔၏
ဒဏ္ကား မေသးငယ္လွ၊ ေခတ္ အဆက္ဆက္ ေထရ၀ါဒ ရဟန္းေတာ္မ်ား အလူးအလိမ္႔ခံခဲ႔ၾကရသည္။
သုိ႔ေသာ္ရွိသမွ် အင္အား၊ ရွိသမွ် စြမ္းအားျဖင့္ ေထရ၀ါဒ က်င့္စဥ္ကုိ
ဗုဒၶအလုိေတာ္က်အတုိင္း ျမဲျမဲ ဆုပ္ကုိင္လာခဲ႔ၾကေသာေၾကာင့္သာ ဗုဒၶျမတ္စြာသာသနာသည္
ယေန႔တုိင္ ˝ေဗဒါပ်ံ အံကုိခဲ၊ ပန္းပန္ လ်က္ပဲ˝ ဟု ဆုိရမလုိ ျဖစ္သည္။
˝တစံုတရာေသာ အမွားအယြင္း ေတြ႕ျမင္ ၾကားသိ သံသယရွိပါက ေျပာဆုိပါ၊ မိမိအမွားကုိ
ေတြ႔ရလွ်င္ အမွန္ေရာက္ေအာင္ ျပင္ပါမည္˝ဟူေသာ ဤဖိတ္မံခ်က္ျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား
အခ်င္းခ်င္း တံခါးဖြင့္၀ါဒ က်င့္သုံး၍ သာသနာေတာ္ကုိ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္
ေတာ္မူလာခဲ႔ၾကေပသည္။ ဗုဒၶခ်မွတ္ ေတာ္ မူခဲ႔သည့္ ဤက်င့္စဥ္အတုိင္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔
တေသြမတိမ္း လုိက္နာၾကမည္ဆုိပါလ်င္ နိဳင္လုိ မင္းထက္ မတရားႏွိပ္စက္ျခင္း၊
အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ျခင္းမ်ား ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။ အခ်င္းခ်င္း ေသြးစည္း ညီညြတ္၍
သာယာ၀ေျပာေသာ ေလာကသစ္ကုိ ဖန္တီးနိဳင္ၾကေပလိမ္႔မည္။
ဤက်င့္စဥ္မွ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔ ေသြဖီၾကလွ်င္ကား -----
အရွင္မေဟာသဓပ႑ိတ
(၁၉၉၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိလထုတ္၊ ေလာကခ်မ္းသာ စာေစာင္မွ)
*******************************************************************************
ျမန္မာ(၁၂)လရာသီပြဲေတာ္(၇)၊သီတင္းကၽြတ္လ။
ျမန္မာ(၁၂)လရာသီပြဲေတာ္(၇)
သီတင္းကၽြတ္လ၊
မီးထြန္းပြဲေတာ္၊ အဘိဓမၼာ အခါေတာ္ေန ့ႏွင့္ ပ၀ါရဏာပြဲ။
ျမန္မာ(၁၂)လရာသီတြင္ သီတင္းကၽြတ္လသည္ (၇)လေျမာက္ျဖစ္ပါ္သည္။ခရစ္ႏွစ္အားျဖင့္မူ
စက္တင္ဘာ၊ေအာက္တုိဘာလမ်ားအတြင္း က်ေရာက္ေလ့ရွိပါသည္။သီတင္းကၽြတ္လကုိ ေရွးအခါက
“သန္တူလ” ဟူ၍လည္း ေခၚေလ့ရွိၾကပါသည္။“သန္ – ေကာက္စပါး ၊ တူ – ထူသည္၊
ေထာင္သည္၊မတ္သည္။” -ျဖစ္၍ ၊ “ေကာက္စပါးမ်ား ေထာင္မတ္ေသာ လ” - ဟု
ုိၾကပါသည္။ ျမန္မာနိဳင္ငံအရပ္ရပ္ လယ္ေျမတစ္ခြင္၌ ၊ မုိးေရဓါတ္ ျပည့္၀ခဲ့ေသာ
ေၾကာင့္ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာေသာ ေကာက္ႏွံစပါးပင္တုိ ့သည္ ျမစိမ္းကမၺလာ
လႊမ္းသည့္ႏွယ္ ျမသားေရာင္ျခယ္
လ်က္ တင့္တယ္လွပေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။“သီတင္းကၽြတ္”-ဟူေသာအမည္မွာ “ ရဟန္းေတာ္မ်ား
တစ္ေနရာတည္းတြင္ ၀ါဆုိသီတင္းသုံးေနရာမွ ကၽြတ္လြတ္
လြန္ေျမာက္ေသာလ”-ဟုဆုိလုိပါသည္။ မုိးတြင္းကာလကုိ အထူးျပဳ၍ အရပ္တစ္ပါးသုိ ့
သြားလာျခင္းမျပဳပဲတစ္ေနရာတည္းတြင္ စာခ်-စာသင္ ၊ တရား ဘာ၀နာပြားမ်ားမွဳ တုိ ့ကုိ
ျပဳေနၾကရာမွ လြန္ေျမာက္ေသာလ ျဖစ္ပါသည္။
သုံးေလာကထြဋ္တင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ၀ါေတာ္(၇)၀ါအေရာက္၊
မဟာသကၠရာဇ္-၁၀၉-ခုႏွစ္(ဘီစီ-၅၈၂)ခုႏွစ္တြင္၊ တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္ ၊
ပင္လယ္ကသစ္ပင္ရင္း ေက်ာက္ဖ်ာထက္၌ ၊(မယ္ေတာ္ မာယာ တစ္ျဖစ္လဲ)သႏၱဳႆိတ နတ္သားကုိ
ေက်းဇူးဆပ္ေသာအားျဖင့္ ၊ မယ္ေတာ္မိနတ္သားႏွင့္တကြ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းတုိ
့အား၀ါတြင္းသုံးလပတ္လုံး “အဘိဓမၼာတရားေတာ္”ကုိ၊ ေဟာၾကားၿခီးျမွင့္
ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။“ဓမၼသိဂၤဏီ ၊ ၀ိဘင္း ၊ ဓါတုကထာ ၊ ပုဂၢလ ပညတ္ ၊ ကထာ၀တၳဳ ၊ ယမုိက္
၊ ပ႒ာန္း ” -ဟူေသာ အဘိဓမၼာ(၇)က်မ္း တရားေတာ္အစဥ္ကုိ ရက္ေပါင္း(၉၀)မွ်
ၾကာေအာင္ေဟာၾကားေတာ္မူရသည္ ျဖစ္၍၊ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား တစ္ထုိင္တည္းျဖင့္
နာၾကားခံယူနိုင္ရန္ မစြမ္းသာေသာေၾကာင့္ ၊ နတ္ျပည္၌ ေဟာၾကားရျခင္း
ျဖစ္ပါသည္။လူတုိ ့၏ က္တမ္းအခ်ိန္အားျဖင့္ ရက္(၉၀) ၾကာျမင့္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း
နတ္သက္တမ္း အခ်ိန္အားျဖင့္မူ တစ္ရက္မွ်ပင္ မရွိပါေခ်။လူ ့ျပည္ ႏွင့္ နတ္ျပည္
အခ်ိန္ကာလ ကြာျခားမွဳကုိ လုိက္မီနုိင္ေအာင္ နိမၼိတ ဗုဒၶ(ရုပ္ပြား
ဘုရားရွင္)တစ္ဆူကုိ ဖန္ဆင္း အကူအညီယူ လ်က္ ေန ့ညမနား အသံမစဲ
ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ရပါသည္။ဘုရားရွင္ေတာ္အစစ္သည္ လူသားသဘာ၀အရ ဆြမ္းခံျခင္း ၊
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျခင္း ၊ နားေနျခင္း အစရွိသည့္ ျပဳလုပ္ဖြယ္ တုိ
့ျပဳေတာ္မူခ်ိန္တြင္၊ ရုပ္ပြားေတာ္ ဘုရားရွင္ ကကုိယ္ေတာ္စား ေဟာၾကားၿမဲ
ေဟာၾကားေနေတာ္မူပါသည္။ယခုေခတ္အခါ ျမန္မာျပည္တစ္၀ွမ္း၌ ၊ အဘိဓမၼာက်မ္းေတာ္လာ
“မဟာပ႒ာန္းက်မ္းေတာ္ႀကီး”ကုိ အသံမစဲ ရြတ္ဖတ္ပူေဇၚပြဲမ်ား က်င္းပျပဳလုပ္
ၾကရာတြင္ ၊ ရဟန္းေတာ္မ်ား အလွည့္က် လဲလွယ္၍ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇၚၾကရပါသည္။
တရားေတာ္မ်ား ေဟာၾကားမွဳ ၿပီးဆုံးေတာ္မူ၍ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန ့တြင္ လူ
့ျပည္သုိ ့ျပန္လည္ဆင္းၾကြေတာ္မူရာ ၊ နတ္တုိ ့၏သခင္ သိၾကားမင္းက ေရႊေစါင္းတန္း ၊
ေငြေစါင္းတန္း ၊ ပတၱျမားေစါင္းတန္း သုံးသြယ္ ကုိဖန္ဆင္းခဲ့သည္။
ေစါင္းတန္းဦးသည္ နတ္ျပည္ရွိ ျမင့္မုိရ္ေတာင္ ကုိ ဆုိက္ေစလ်က္ ၊
ေစါင္းတန္းအေျခသည္ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ အနီးမွ သကၤႆနဂုိရ္ျပည္ ကုိ
ဆုိက္ေရာက္ေစခဲ့သည္။ေရႊေစါင္းတန္းတြင္ နတ္ေဒ၀ါမ်ား ၊ ေငြေစါင္းတန္းတြင္
ျဗဟၼာမ်ား ၿခံရံလ်က္ ၊ အလယ္ ပတၱျမားေစါင္းတန္း မွ ေရာင္ျခည္ေတာ္စက္၀န္း ျဖင့္
တင့္တယ္စြာ ၾကြေတာ္မူလာေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ၊ လူသားအေပါင္းတုိ ့က
အံ့ၾသ၀မ္းေျမာက္စြာ ဖူးေမွ်ာ္ၾကည္ညိဳ ၾကရသည္။အတုမဲ့ က်က္သေရေတာ္ ျဖင့္
ျပည့္စုံေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးျမင္ၾကရသျဖင့္ ၊ အတုယူအားက်ၾက၍ “ဘုရားဆု”
ကုိ လူတုိင္း ပန္ဆင္ၾကသည္-ဟု ဆုိပါသည္။လူတုိ ့သည္ ဆီမီး တန္ေဆာင္းမ်ား
ျပဳလုပ္ပူေဇၚၾက၍ ၊ ေကာင္းကင္ယံ တစ္ခုလုံးတြင္လည္း နတ္၊ သိၾကား ၊ ျဗဟၼာ တုိ ့၏
ကုိယ္ေရာင္ကုိယ္၀ါ တုိ ့ ထြန္းလင္းေတာက္ပေန သျဖင့္လူ ့ျပည္ ႏွင့္ နတ္ျပည္
ကုိတုိက္ရုိက္ဖူးျမင္ၾကရသည္ ဟု ဆုိပါသည္။ ေနာင္အခါ၌ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန
့ေရာက္တုိင္း ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေပါင္းတုိ ့သည္ ေကာင္းကင္ယံ ႏွင့္တကြ
တစ္ေလာကလုံးထိန္လင္းေစေအာင္ ၊မီးရွဴး မီးပန္းမ်ား ပစ္လႊတ္ၾက၍
၊ဆီမီးအလင္းေရာင္မ်ားကုိ တန္ေဆာင္းသဖြယ္ စီတန္းညီညာစြာ ထြန္းညွိပူေဇၚၾကလ်က္
၊“မီးထြန္းပြဲေတာ္”မ်ား က်င္းပၾကသည္။တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္ ကုိရည္ေမွ်ာ္၍
ျပဳလုပ္ၾကျခင္းေၾကာင့္“တာ၀တိ ံသာပြဲေတာ္” ဟူ၍လည္း ဆုိၾကသည္။ျမင့္မုိရ္
ေတာင္ဦးမွ ဘုရားရွင္ၾကြဆင္းေတာ္မူလာျခင္းကုိ ရည္ညႊန္း၍“ျမင့္မုိရ္ပြဲေတာ္”
ဟုလည္းေခၚ ၾကပါသည္။ျမိဳ ့၊ရြာ ၊ ရပ္ကြက္ မ်ားရွိ အိမ္ ၊ လမ္း ၊ ေက်ာင္း ၊
ဓမၼာရုံ ၊ ေစတီ ၊ ဘုရား ပုထုိး တုိ ့တြင္ ၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန ့သာမက ၊
အၾကိဳတစ္ရက္(အဖိတ္ေန ့) ႏွင့္ လျပည့္ေက်ာ္(၁)ရက္ေန ့ ပါ (၃)ရက္တုိင္တုိင္
ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတုိင္မီး ၊ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ေရာင္စုံသြယ္တန္းလ်က္
ြထြန္းညွိပူေဇၚၾကပါသည္။မီးလည္ မီးစၾကၤာ အသြင္ဖန္တီး၍ေသာ္လည္းေကာင္း ၊
မွိတ္လုိက္ လင္းလုိက္ လွ်ပ္စစ္မီးေျပးမ်ား ျပဳလုပ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊
အမ်ဳိးမ်ိဳးေသာ ကား ၊
ေလယာဥ္ ၊ သေဘၤာ ပုံသ႑ာန္မ်ား ျဖင့္ မီးပုံး ၊မီးအိမ္ ၊ မီးတုိင္မ်ား စီမံ၍
ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ စိတ္ကူးရွိသမွ် ဆန္းၾကယ္စြာ ဆင္ယင္ထြန္းညွိ ပူေဇၚေလ့
ရွိၾကပါသည္။ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္တုိ ့၌ ဆီမီးငါးေထာင္ ၊ ကုိးေထာင္ အစရွိသျဖင့္
ထြန္းညွိပူေဇၚၾက၍ ၊ ျမိဳ ့သူျမိဳ ့သား ၊ ရပ္ကြက္သူရပ္ကြက္သား၊ ရြာသူရြာသားမ်ား
သည္ မိသားစုအလိုက္ ၀တ္ေကာင္းစားလွမ်ား ဆင္ယင္ၾကလ်က္ ၊ မီးထြန္းပြဲ ကုိ
သြားလာလွည့္လည္ ၾကည့္ရွဳ ၾကပါသည္။လူငယ္ကာလသားမ်ားက မူ အေပ်ာ္သေဘာျဖင့္
အသံျမည္ေသာ ေဗ်ာက္အုိး မ်ားကုိ ပစ္လႊတ္ေဖါက္ခြဲ
လ့ရွိၾကပါသည္။၀ါတြင္းသုံးလတုိင္တုိင္ ေဟာၾကားေတာ္မူရေသာ “အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္”သည္
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန ့အခါတြင္ ၿပီးဆုံးခဲ့ျခင္းကုိ ရည္ညႊန္း၍ “အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန
့” -ဟု ျမန္မာေရွးရုိးစဥ္လာ သတ္မွတ္က်င္းပ ခဲ့ၾကပါသည္။ထုိေန ့တြင္
“အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္”လာ က်မ္းစာမ်ားကုိ ရြတ္ဖတ္ပူေဇၚျခင္း ၊
အဘိဓမၼာအေၾကာင္းကုိေဟာေျပာနာယူၾကျခင္း၊ အဘိဓမၼာဆုိင္ရာ စာေမးပြဲမ်ား
က်င္းပျပဳလုပ္ျခင္း စသည္တုိ ့ကုိ ျပဳေလ့ရွိၾကပါသည္။“အဘိဓမၼာ” ဟူသည္မွာ “အဘိဓမၼ”
ဟူေသာ ပါဠိစကားေတာ္ ျဖစ္သည္။“အဘိ – သာလြန္ထူးကဲေသာ ၊ ဓမၼ -တရားေတာ္ ” ျဖစ္၍ ၊ “
အဘိဓမၼ” ဟူသည္ “ သာလြန္ထူးကဲေသာ တရားေတာ္” ဟု ဆုိလုိပါသည္။ ခႏၶာ ၊အာယတန ၊ ဓါတ္
၊ သစၥာ တည္းဟူေသာ တရားတုိ ့ကုိုိ “သုတၱန္(သုတၱႏၱ)ေဒသနာေတာ္”ထက္
သာလြန္ထူးကဲစြာအၾကြင္းအက်န္မရွိ ကုန္စင္ေအာင္ အက်ယ္ဖြင့္ျပ ရွင္းလင္း
ေဟာၾကားေတာ္မူထားေသာေၾကာင့္“အဘိဓမၼ” ဟူ၍ဆုိပါသည္။ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ တုိ ့ကုိ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပုဂၢိဳလ္တုိ ့သာမက ဘာသာမတူ အယူကြဲျပား လူမ်ိဳးျခား တုိ ့ကပင္
အထူးအေလးထား၍ ႏွစ္သက္ျမတ္နိဳး ေလ့လာလုိက္စား ၾကပါသည္။ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္
ပ၀ါရဏာ(ဖိတ္ၾကားမွဳ)ျပဳျခင္းကုိ တစ္ႏွစ္လွ်င္တစ္ႀကိမ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန
့တုိင္းသိမ္အတြင္း၌ စုေ၀းေဆာင္ရြက္ၾကရသည္။အတူေန သီတင္းသုံးေဖၚအခ်င္းခ်င္း
တစ္ပါးႏွင္ ့တစ္ပါး အျပစ္မ်ားကုိျမင္လွ်င္ ၊ ၾကားလွ်င္ ၊ ယုံမွား သံသယရွိလွ်င္
၊ လြတ္ကင္းခ်မ္းသာေအာင္ ကုစားနိဳင္ရန္ ၊ သနားေစါင့္ေရွာက္ေသာအားျဖင့္ ၊
ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားပါမည့္ အေၾကာင္း ဖိတ္ၾကားျခင္း ကုိ “ပ၀ါရဏာ” ဟု
ေခၚျခင္းျဖစ္ပါသည္။ရဟန္းေတာ္မ်ားအခ်င္းခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲျပားမွဳကုိ
ေျဖေဖ်ာက္ရန္၊ အက်င့္သီလမ်ား သန္ ့ရွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ ႏွင့္စည္းလုံးညီညြတ္မွဳ
ရွိၾကေစရန္ ၊ ဘုရားရွင္ က ပညတ္(သတ္မွတ္ခ်က္)ထားေတာ္မူခဲ့ျခင္း
ျဖစ္ပါသည္။ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ သိကၡာေတာ္(၀ါေတာ္) အစဥ္အလုိက္
ေက်ာင္းထုိင္ပုဂၢိဳလ္မွ အစ အတူေန ရဟန္းေတာ္မ်ားအားလုံး စုံညီစြာစုေ၀းလ်က္
ဖိတ္မံပန္ၾကားမွဳ ျပဳၾကရသည္။အခ်ိဳ ့ျမိဳ ့နယ္ ေဒသမ်ားတြင္မူ ၊ ျမိဳ့ နယ္ အလိုက္
ေက်ာင္းတုိက္အမ်ားမွ ရဟန္းေတာ္မ်ားအားလုံး စုစည္း၍ “စုေပါင္း ပ၀ါရဏာပြဲ” မ်ား
က်င္းပျပဳလုပ္ၾကသည္။ပ၀ါရဏာျပဳၿပီးေတာ္မူၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ၊လူ ပုဂၢိဳလ္
မ်ားက သကၤန္း ၊ သပိတ္ ၊ ထီး ၊ ဘိနပ္ စေသာ လွဴဖြယ္ ပစၥည္း တုိ ့ကုိဆက္ကပ္
လွဴဒါန္းၾကကာ ကုသုိလ္ယူၾကပါသည္။ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ “ပ၀ါရဏာပြဲ ”ကုိ အတုယူ၍ ၊
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ ့သည္ မိမိတုိ ့၏ ကုိယ္ ၊ႏွဳတ္၊စိတ္ အျပစ္ႀကီး
အျပစ္ငယ္မ်ား ပေပ်ာက္ကင္းျငိမ္းေအာင္ ခြင့္လႊတ္သည္းခံ ၾကပါရန္
ရည္ရြယ္ေတာင္းပန္ကာ ၊မိဘ၊ဆရာသမား ၊ သက္ႀကီးရြယ္အုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား
၀ါကၽြတ္အခါတြင္ ကန္ေတာ့ပူေဇၚေလ့ရွိၾကပါသည္။စားေသာက္ဖြယ္၊ ေဆးပစၥည္း ၊ ၀တ္စုံ
၊ဖေယာင္းတုိင္ အစရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ေထာက္ပံ ့လွဴဒါန္းေလ့ရွိၾကသည္မွာ
ရုိးရာအစဥ္အလာ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာနိဳင္ငံ၌ အေျခခံပညာမွ အထက္တန္း
အဆင့္ျမင့္ပညာ ၊ေကာလိပ္၊တကၠသုိလ္ေက်ာင္းမ်ားအားလုံးတုိ ့တြင္
သီတင္းကၽြတ္အခါကာလသုိ ့ေရာက္လွ်င္ ၊ အာစရိယပူေဇၚပြဲ(ေခၚ)ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ” မ်ား
ျပဳလုပ္၍ ၊ စာေပပညာသင္ၾကားေပးဘူးေသာ ဆရာသမားတုိ ့ကုိ ပစၥည္း၊ ၀တၳဳ မ်ား
လွဴဒါန္းလ်က္ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ ကန္ေတာ့ပူေဇၚၾကျခင္း သည္ ကမၻာတြင္ မရွိေသာ
ျမန္မာတုိ ့၏ ရုိးရာပညာေရး ၊ယဥ္ေက်းမွဳဓေလ့ေကာင္း တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ဤကဲ့သုိ ့
၀တၳဳပစၥည္းမ်ား ေထာက္ပံ လွဴဒါန္း၍ ပူေဇၚျခင္း ကုိ “အာမိသပူဇာ” -ဟုေခၚ
ပါသည္။ဘုရားရွင္ ေဟာျပေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေတာ္၊ေဒသနာေတာ္မ်ားကုိ
ရြတ္ဖတ္ပူေဇၚျခင္း ၊ နာယူက်င့္သုံးျခင္း ၊ က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း
ျဖင့္ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၊ဆရာသမား၊မိဘ၊သက္ႀကီးရြယ္အုိပုဂၢိဳလ္တုိ ့၏ ဆုံးမၾသ၀ါဒ
စကားမ်ားကုိ ေလးစားလုိက္နာ ၊နားေထာင္က်င့္သုံးျခင္းတုိ ့မွာ “ဓမၼပူဇာ” ဟု
ေခၚပါသည္။“အာမိသပူဇာ”ႏွင့္
“ဓမၼပူဇာ” ႏွစ္ျဖာက်င့္သုံး ရႊင္ၿပဳံးေမြ ့ေလ်ာ္ၾကျခင္း သည္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္
တုိ ့၏ ယဥ္ေက်းမွဳအႏွစ္သာရ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထူးျခားေသာ ျမန္မာ့ရုိးရာ
အစဥ္အလာတစ္ခုမွာ ပ်ိဳရြယ္ေသာ လူငယ္ လုလင္ပ်ိဳ၊လုံမပ်ိဳ တုိ ့သည္၊
အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း၊ လက္ထပ္မဂၤလာ အခမ္းအနားမ်ား ကုိ ၀ါကၽြတ္အခါေရာက္မွ
စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။၀ါတြင္းသုံးလအခါတြင္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္
အက်င့္ျမတ္ သိကၡာေတာ္တုိ ့ကုိ ၊ အထူးေစါင့္စည္း
က်င့္သုံးအားထုတ္ေတာ္မူၾကသကဲ့သုိ ့ ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူငယ္တုိ ့သည္ လည္း ၊
အျဗဟၼစရိယ(ဖုိ -မ စင္ၾကယ္စြာ ေနထုိင္ျခင္း)ကုိ
ထိန္းသိမ္းေစါင့္ေရွာက္ၾကျခင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းၾကာျမင့္စြာ တည္တံ့လာခဲ့ေသာ
ရိုးရာယဥ္ေက်းမွဳ အေမြအႏွစ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ။
@mandalaygazette.com
**********************************************************
၄-ပဝါရဏာကၡႏၶက
၄-ပဝါရဏာကၡႏၶက
၁၂ဝ-မခ်မ္းသာဘဲေနျခင္း
၂ဝ၉။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ
ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာအခါ ျမင္ဖူးကာမွ်မိတ္ေဆြျဖစ္ကုန္ေသာ
အတူေနအတူစား မိတ္ေဆြျဖစ္ကုန္ေသာ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ေကာသလတိုင္း ဇနပုဒ္၌
တစ္ခုေသာ ေက်ာင္းဝယ္ ဝါဆိုကုန္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား ''ငါတို႔သည္
အဘယ္အေၾကာင္းျဖင့္ အညီအၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ျငင္းခုံျခင္းမ႐ိွဘဲ ခ်မ္းသာစြာ
ဝါဆိုရပါကုန္အံ့နည္း၊ ဆြမ္းျဖင့္လည္း မပင္ပန္းကုန္ရာပါအ့ံနည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။
ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား ''အကယ္၍ ငါတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း မေခၚမေျပာဘဲ ေရွးဦးစြာ
ရြာမွ ဆြမ္းခံ ျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ ေနရာကို ခင္းျငားအံ့၊ ေျခေဆးေရ
ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္ ေျခပြတ္အိုးျခမ္း ကို အနီး၌ ထားျငားအံ့၊ ဆြမ္းဦးထည္႕ရန္ ခြက္ကို
ေဆး၍ ထားျငားအံ့၊ေသာက္ေရ သံုးေဆာင္ေရကို တည္ထားျငားအံ့၊ ရြာမွ ေနာက္က်၍
ဆြမ္းခံျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ စားႂကြင္း႐ိွ၍ စားလိုလွ်င္ စားျငား အံ့၊ မစားလိုက
စိမ္းစိုေသာ ျမက္သစ္ပင္ မ႐ိွရာအရပ္၌ စြန္႔ပစ္ျငားအံ့၊ ပိုးမ႐ိွေသာ ေရ၌မူလည္း
သြန္ျငား အံ့၊ ထိုရဟန္းသည္ ေနရာကို ေခါက္ျငားအံ့၊ ေျခေဆးေရ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္
ေျခပြတ္အိုးျခမ္းကို သိမ္းဆည္း ျငားအံ့၊ ဆြမ္းဦးထည့္ရန္ ခြက္ကို ေဆး၍
သိမ္းဆည္းျငားအံ့၊ေသာက္ေရ သံုးေဆာင္ေရကို သိမ္းဆည္း ျငားအံ့၊ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို
တံျမက္လွည္းျငားအံ့၊ ေရမ႐ိွ အခ်ည္းႏွီးေသာေသာက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊
သံုးေဆာင္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊ သန္႔သက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေသာ ရဟန္းသည္
တည္ထားျငား အံ့၊ အကယ္၍ ထိုရဟန္းသည္ မခ်ီႏိုင္လွ်င္ အေဖာ္ကို လက္ယပ္ေခၚ၍
လက္တို႔ျဖင့္ ေျမႇာက္ခ်ီကာ တည္ထားျငားအံ့၊ ထိုအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္
စကားမေျပာဆိုျငားအံ့၊ ငါတို႔သည္ အညီအၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ
ျငင္းခံုျခင္းမ႐ိွဘဲ ခ်မ္းသာစြာ ဝါဆိုေနရကုန္ရာ၏၊ ဆြမ္းျဖင့္လည္း
မပင္ပန္းကုန္ရာ''ဟု အၾကံ ျဖစ္၏။
ထို႔ေနာက္ ထိုရဟန္းတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း မေခၚမေျပာၾကကုန္၊ ေရွးဦးစြာ ရြာမွ
ဆြမ္းခံျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ ေနရာခင္း၏၊ ေျခေဆးေရ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္
ေျခပြတ္အိုးျခမ္းကို ထား၏၊ ဆြမ္းဦး ထည့္ရန္ ခြက္ကို ေရေဆး၍ တည္ထား၏၊ေသာက္ေရ
သံုးေဆာင္ေရကို တည္ထား၏၊ ရြာမွ ေနာက္က်၍ ဆြမ္းခံျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္
စားႂကြင္း႐ိွ၍ စားလိုလွ်င္ စား၏၊ မစားလိုက စိမ္းစိုေသာ ျမက္သစ္ ပင္မ႐ိွေသာ
အရပ္၌ စြန္႔ပစ္၏၊ ပိုးမ႐ိွေသာ ေရ၌မူလည္း သြန္၏၊ ထိုရဟန္းသည္ ေနရာကို ေခါက္၏၊
ေျခေဆးေရ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္ ေျခပြတ္အိုးျခမ္းကို သိမ္းဆည္း၏၊ ဆြမ္းဦးထည့္ရန္
ခြက္ကို ေရေဆး၍ သိမ္းဆည္း၏၊ေသာက္ေရ သံုးေဆာင္ေရကို သိမ္းဆည္း၏၊ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို
တံျမက္လွည္း၏၊ ေရမ႐ိွ အခ်ည္းႏွီးေသာေသာက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊
သံုးေဆာင္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊ သန္႔သက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေသာ ရဟန္းသည္
တည္ထား၏၊ အကယ္၍ ထိုရဟန္းသည္ မခ်ီႏိုင္လွ်င္ အေဖာ္ကို လက္ယပ္ေခၚ၍ (အခ်င္းခ်င္း)
လက္တို႔ျဖင့္ ေျမႇာက္ခ်ီကာ တည္ထား၏၊ ထိုအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ စကား မေျပာ။
ဝါမွထကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔၏ ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့ရန္
ခ်ဥ္းကပ္ၾကျခင္းသည္ အေလ့ အထပင္ျဖစ္၏။
ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔သည္ သုံးလလြန္ေျမာက္သျဖင့္ ဝါမွ ထကုန္သည္႐ိွေသာ္
အိပ္ရာေနရာကို သိမ္း၍ သပိတ္သကၤန္းကို ယူလ်က္ သာဝတၳိျပည္သို႔ ဖဲသြားကုန္၏။
အစဥ္အတိုင္း ဖဲသြားၾကသည္႐ိွေသာ္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ
ေဇတဝန္ေက်ာင္း ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ ျမတ္စြာဘုရားကို
႐ိွခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနကုန္၏။
အာဂႏၲဳရဟန္းတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ဝမ္းေျမာက္စြာ ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာၾကားေတာ္မူျခင္းသည္
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အေလ့အထပင္ ျဖစ္၏။
ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုရဟန္းတို႔ကို ''ရဟန္းတို႔ က်န္းမာၾက၏ေလာ၊
မွ်တၾက၏ေလာ၊ အညီအၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ မျငင္းခံုဘဲ ခ်မ္းသာစြာ
ဝါကပ္ခဲ့ၾကရကုန္၏ေလာ၊ ဆြမ္းအတြက္လည္း မပင္ပန္းဘဲ ႐ိွ ၾကကုန္၏ေလာ''ဟု
ေမးေတာ္မူရာ-
''က်န္းမာၾကပါသည္ ျမတ္စြာဘုရား၊ မွ်တၾကပါသည္ ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႔သည္
အညီ အၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ မျငင္းခံုဘဲ ခ်မ္းသာစြာ ဝါကပ္ခဲ့ၾကရပါသည္
ျမတ္စြာဘုရား ဆြမ္းအတြက္လည္း မပင္ပန္းဘဲ ႐ိွၾကပါကုန္သည္ ျမတ္စြာဘုရား''ဟု
(ေလွ်ာက္ထားၾကကုန္၏။) ဘုရားသွ်င္တို႔သည္ သိလ်က္လည္း ေမးေတာ္မူကုန္၏၊ သိလ်က္လည္း
ေမးေတာ္မမူကုန္။ အခါကို သိ၍ ေမးေတာ္မူကုန္၏၊ အခါကို သိ၍ ေမးေတာ္မမူကုန္။
ဘုရားသွ်င္တို႔သည္ အက်ဳိးႏွင့္ စပ္သည္ကို ေမးေတာ္မူကုန္၏၊ အက်ဳိးႏွင့္
မစပ္သည္ကို ေမးေတာ္မမူကုန္၊ ဘုရားသွ်င္တို႔သည္ အက်ဳိးႏွင့္ မစပ္သည္ တို႔ကို
မဂ္ျဖင့္ ပယ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ကုန္၏။ ''တရားကိုေသာ္လည္း ေဟာကုန္အံ့၊ တပည့္တို႔အား
သိကၡာပုဒ္ ကိုေသာ္လည္း ပညတ္ကုန္အံ့'' ဟူေသာ အေၾကာင္းႏွစ္မ်ဳိးတို႔ျဖင့္
ရဟန္းတို႔ကို ေမးေတာ္မူကုန္၏။
ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုရဟန္းတို႔ကို ''ရဟန္းတို႔ သင္တို႔သည္ အဘယ္သို႔လွ်င္
အညီအ ၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျငင္းခံုျခင္းမ႐ိွဘဲ ခ်မ္းသာစြာ
ဝါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ေနကုန္သနည္း၊ ဆြမ္းျဖင့္လည္း မပင္ပန္းကုန္သနည္း''ဟု
ေမးေတာ္မူ၏။
အသွ်င္ဘုရား ဤသာသနာေတာ္၌ ျမင္ဖူးကာမွ် မိတ္ေဆြ ျဖစ္ကုန္ေသာ အတူေနအတူစား
မိတ္ေဆြျဖစ္ကုန္ေသာ မ်ားစြာေသာ အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ေကာသလတိုင္း ဇနပုဒ္၌ တစ္ခုေသာ
ေက်ာင္းဝယ္ ဝါဆိုပါကုန္၏။ အသွ်င္ဘုရား ထိုအကြၽႏု္ပ္တို႔အား ''ငါတို႔သည္
အဘယ္အေၾကာင္းျဖင့္ အညီအၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျငင္းခံုျခင္းမ႐ိွဘဲ ခ်မ္းသာစြာ
ဝါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ေနရပါကုန္အံ့နည္း၊ ဆြမ္းျဖင့္လည္း
မပင္ပန္းကုန္ရာပါအံ့နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္ပါသည္။
အသွ်င္ဘုရား ထိုအကြၽႏု္ပ္တို႔အား ''အကယ္၍ ငါတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း မေခၚမေျပာၾကဘဲ
ေရွးဦးစြာ ရြာမွ ဆြမ္းခံျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ ေနရာကို ခင္းျငားအံ့၊ ေျခေဆးေရ
ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္ ေျခပြတ္ အိုးျခမ္းကို အနီး၌ ထားျငားအံ့၊ ဆြမ္းဦးထည့္ရန္ ခြက္ကို
ေဆး၍ ထားျငားအံ့၊ေသာက္ေရသံုးေဆာင္ ေရကို တည္ထားျငားအံ့၊ ရြာမွ ေနာက္က်၍
ဆြမ္းခံျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ စားႂကြင္း႐ိွ၍ စားလိုလွ်င္ စားျငားအံ့၊ မစားလိုက
စိမ္းစိုေသာ ျမက္သစ္ပင္ မ႐ိွရာအရပ္၌ စြန္႔ပစ္ျငားအံ့၊ ပိုးမ႐ိွေသာ ေရ၌မူလည္း
သြန္ျငားအံ့၊ ထိုရဟန္းသည္ ေနရာကို ေခါက္ျငားအံ့၊ ေျခေဆးေရ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္
ေျခပြတ္အိုးျခမ္းကို သိမ္းဆည္းျငားအံ့၊ ဆြမ္းဦးထည့္ရန္ ခြက္ကို ေဆး၍
သိမ္းဆည္းျငားအံ့၊ေသာက္ေရ သံုးေဆာင္ေရကို သိမ္းဆည္းျငားအံ့၊ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို
တံျမက္လွည္းျငားအံ့၊ ေရမ႐ိွအခ်ည္းႏွီးေသာေသာက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊
သံုးေဆာင္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊ သန္႔သက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေသာ ရဟန္းသည္
တည္ထားျငားအံ့၊ အကယ္၍ ထိုရဟန္းသည္ မခ်ီႏိုင္လွ်င္ အေဖာ္ကို လက္ယပ္ေခၚ၍
လက္တို႔ျဖင့္ ေျမႇာက္ ခ်ီကာ တည္ထားျငားအံ့၊ ထိုအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္
စကားမေျပာဆိုျငားအံ့၊ ငါတို႔သည္ အညီအၫြတ္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျငင္းခံုျခင္းမ႐ိွဘဲ
ခ်မ္းသာစြာ ဝါဆိုေနကုန္ရာ၏၊ ဆြမ္းျဖင့္လည္း မပင္ပန္းကုန္ရာ''ဟု အၾကံျဖစ္ပါသည္။
အသွ်င္ဘုရား ထိုအခါ အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း မေခၚမေျပာၾကကုန္၊ ေရွးဦးစြာ
ရြာမွ ဆြမ္းခံ ျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ ေနရာကို ခင္းပါသည္၊ ေျခေဆးေရ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္
ေျခပြတ္အိုးျခမ္းကို ထားပါသည္၊ ဆြမ္းဦးထည့္ရန္ ခြက္ကို ေရေဆး၍
တည္ထားပါသည္၊ေသာက္ေရသံုးေဆာင္ေရကို တည္ ထားပါသည္၊ ရြာမွ ေနာက္က်၍
ဆြမ္းခံျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ စားႂကြင္း႐ိွ၍ စားလိုလွ်င္ စားပါသည္၊ မစားလိုက
စိမ္းစိုေသာ ျမက္သစ္ပင္မ႐ိွေသာ အရပ္၌ စြန္႔ပစ္ပါသည္၊ ပိုးမ႐ိွေသာ ေရ၌လည္း
သြန္ပါသည္၊ ထိုရဟန္းသည္ ေနရာကို ေခါက္ပါသည္၊ ေျခေဆးေရ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္
ေျခပြတ္အိုးျခမ္းကို သိမ္း ဆည္းပါသည္၊၊ ဆြမ္းဦးထည့္ရန္ ခြက္ကို ေရေဆး၍
သိမ္းဆည္းပါသည္၊ေသာက္ေရသံုးေဆာင္ေရကို သိမ္းဆည္းပါသည္၊ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို
တံျမက္လွည္းပါသည္၊ ေရမ႐ိွ အခ်ည္းႏွီးေသာေသာက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊
သံုးေဆာင္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း၊ သန္႔သက္ေရအိုးကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေသာ ရဟန္းသည္
တည္ထားပါသည္၊ အကယ္၍ ထိုရဟန္းသည္ မခ်ီႏိုင္လွ်င္ အေဖာ္ကို လက္ယပ္ေခၚ၍
(အခ်င္းခ်င္း) လက္တို႔ျဖင့္ ေျမႇာက္ခ်ီကာ တည္ထားပါသည္၊ ထိုအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္
စကားမေျပာပါ၊ အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ဤသို႔ ျပဳ၍ အညီအၫြတ္
ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျငင္းခံုျခင္းမ႐ိွဘဲ ခ်မ္းသာစြာ ဝါတြင္း သံုးလပတ္လံုး
ေနရပါကုန္သည္၊ ဆြမ္းျဖင့္လည္း မပင္ပန္းပါကုန္ဟု ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။
ထိုအခါ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏၊ ရဟန္းတို႔ ဤ (မဂ္ဖိုလ္မွ)
အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႔သည္ မခ်မ္းသာဘဲ ေနကုန္လ်က္ ''ခ်မ္းသာစြာ
ေနကုန္၏''ဟု ဝန္ခံကုန္ဘိ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤ (မဂ္ဖိုလ္မွ) အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ
ေယာက်္ားတို႔သည္ ႏြားတို႔၏ ေနျခင္းကဲ့သို႔ ေနကုန္လ်က္ ''ခ်မ္းသာစြာ ေနကုန္၏''ဟု
ဝန္ခံကုန္ဘိ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤ (မဂ္ဖိုလ္မွ) အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႔သည္
ဆိတ္တို႔၏ ေနျခင္းကဲ့သို႔ ေနကုန္လ်က္ ''ခ်မ္းသာစြာ ေနကုန္၏''ဟု ဝန္ခံကုန္ဘိ၏။
ရဟန္းတို႔ ဤ (မဂ္ဖိုလ္မွ) အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႔သည္ ရန္သူတို႔၏
ေနျခင္းကဲ့သို႔ ေနကုန္လ်က္ ''ခ်မ္း သာစြာေနကုန္၏''ဟု ဝန္ခံကုန္ဘိ၏။
ရဟန္းတို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ (မဂ္ဖိုလ္မွ) အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႔သည္
တိတၳိတို႔ ေဆာက္ တည္အပ္ေသာ သူအကဲ့သို႔ စကားမဆိုေသာ အက်င့္ကို
ေဆာက္တည္ကုန္ဘိသနည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤ (ရဟန္းတို႔ ျပဳမိေသာအမႈ) သည္ မၾကည္ညဳိေသးေသာ
သူတို႔အား ၾကည္ညိဳေစျခင္းငွါလည္းေကာင္း။ပ။ ကဲ့ရဲ ့ေတာ္မူ၍ တရားစကားကို
ေဟာေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ရဟန္းတို႔ တိတၳိတို႔ ေဆာက္တည္အပ္ေသာ စကားမဆိုေသာ အက်င့္ကို မေဆာက္တည္အပ္၊
ေဆာက္တည္ေသာ ရဟန္းအား ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ ဝါမွ ထေသာ ရဟန္းတို႔အား ျမင္၍ျဖစ္ေစ၊ ၾကား၍ျဖစ္ေစ၊ ယံုမွား၍ျဖစ္ေစ
သံုးပါးေသာ အေၾကာင္းတို႔ျဖင့္ ဖိတ္ၾကားျခင္း 'ပဝါရဏာျပဳျခင္း' ငွါ ခြင့္ျပဳ၏၊
ထိုသို႔ ဖိတ္ၾကားျခင္းသည္ သင္ တို႔အတြက္ အခ်င္းခ်င္း လိုက္ေလ်ာျခင္း အာပတ္မွ
ထေျမာက္ေစျခင္း ဝိနည္းကို ေရွး႐ႈျခင္းျဖစ္လတံၱ႕။
ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ ဖိတ္ၾကားရမည္၊ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာ၍ စြမ္းရည္႐ိွေသာ ရဟန္းသည္
သံဃာကို သိေစရမည္။
၂၁ဝ။ ''အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ ယေန႔ကား
ဖိတ္ၾကားအပ္ေသာ 'ပဝါရဏာ' ေန႔တည္း၊ အကယ္၍ သံဃာအား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါ ႐ိွေသာကံသည္
ျဖစ္ျငားအံ့၊ သံဃာသည္ ဖိတ္ၾကားရာ၏ 'ပဝါရဏာျပဳရာ၏'' 'ဟု (သိေစရမည္ဟု
မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ-
''ငါ့သွ်င္တို႔ သံဃာကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္၍ျဖစ္ေစ၊ ၾကား၍ျဖစ္ေစ၊ ယံုမွား၍ျဖစ္ေစ
အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္အား အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊
(အျပစ္ကို) ျမင္သည္႐ိွေသာ္ ကုစားပါအံ့။
ငါ့သွ်င္တို႔ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း သံဃာကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္၍ျဖစ္ေစ၊
ၾကား၍ျဖစ္ေစ၊ ယံုမွား၍့ျဖစ္ေစ အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္အား အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ ကို) ျမင္သည္႐ိွေသာ္ ကုစားပါအံ့။
ငါ့သွ်င္တို႔ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း သံဃာကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္၍ျဖစ္ေစ၊
ၾကား၍ျဖစ္ေစ၊ ယံုမွား ၍ျဖစ္ေစ အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္အား အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ ကို) ျမင္သည္႐ိွေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု
ေျပာဆိုရာ၏။
သီတင္းငယ္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေနၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ-
''အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္၍ျဖစ္ေစ၊ ၾကား၍ျဖစ္ေစ၊
ယံုမွား၍ျဖစ္ေစ အသွ်င္ တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္အား အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍
ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ ႐ိွေသာ္ ကုစားပါအံ့။
အသွ်င္ဘုရားတို႔ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း သံဃာကို။ပ။ အသွ်င္ဘုရားတို႔
သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း သံဃာကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္၍ျဖစ္ေစ၊ ၾကား၍ျဖစ္ေစ၊
ယံုမွား၍ျဖစ္ေစ အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္အား အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍
ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္႐ိွေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု ေျပာ ဆိုရာ၏။
၂၁၁။ ထိုအခါ ဆဗၺဂၢီရဟန္းတို႔သည္ မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လ်က္ ပဝါရဏာျပဳစဥ္ ေနရာတို႔၌ ေနကုန္၏။ အလိုနည္းေသာ
ရဟန္းတို႔သည္ ''အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆဗၺဂၢီရဟန္း တို႔သည္ မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လ်က္ ပဝါရဏာ ျပဳကုန္စဥ္ ေနရာတို၌ ေနကုန္ဘိသနည္း''ဟု ကဲ့ရဲ
့ကုန္၏၊ ႐ူတ္ခ်ကုန္၏၊ အျပစ္ျပ ေျပာဆိုၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔သည္
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ပ။
''ရဟန္းတို႔ ဆဗၺဂၢီရဟန္းတို႔သည္ မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လ်က္ ပဝါရ ဏာ ျပဳစဥ္ ေနရာတို႔၌ ေနကုန္၏ဟူသည္ မွန္သေလာ''ဟု
စိစစ္ ေမးျမန္းေတာ္မူ၏။
မွန္ပါသည္ ျမတ္စြာဘုရားဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္
ကဲ့ရဲ ့ေတာ္မူ၏။ပ။ ရဟန္းတို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထို (မဂ္ဖိုလ္မွ) အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ
ေယာက်္ားတို႔သည္ မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္လ်က္
ပဝါရဏာျပဳစဥ္ ေနရာတို႔၌ ေနကုန္ဘိသနည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤ (ဆဗၺဂၢီရဟန္းတို႔ ျပဳမိေသာ
အမႈ) သည္ မၾကည္ညိဳေသးေသာ သူတို႔အား ၾကည္ညဳိေစျခင္းငွါလည္းေကာင္း ၾကည္ညဳိၿပီးေသာ
သူတို႔အား တိုး၍ ၾကည္ညဳိေစျခင္းငွါလည္းေကာင္း။ပ။ ကဲ့ရဲ ့ေတာ္မူ၍ တရားစကားကို
ေဟာေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ရဟန္း တို႔ကို-
''ရဟန္းတို႔ မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လ်က္ ပဝါရဏာ ျပဳစဥ္
ေနရာတို႔၌ မေနအပ္၊ ေနေသာ ရဟန္းအား ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။ ရဟန္းတို႔ အားလံုးေသာ
ရဟန္းတို႔သည္ ပင္လွ်င္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လ်က္ ဖိတ္ၾကားျခင္ငွါ
'ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ' ခြင့္ျပဳ၏''ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ထိုအခါ အိုမင္းမစြမ္းေသာ မေထရ္ႀကီးတစ္ပါးသည္ 'ရဟန္းအားလံုး ပဝါရဏာ
ျပဳၿပီးသည္တိုင္ ေအာင္'ဟု ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ကာ ဆိုင္းငံ့ရသည္ျဖစ္၍ မူးေဝလ်က္
လဲက်ေလ၏။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤ အေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။
''ရဟန္းတို႔ (မိမိ) ပဝါရဏာျပဳစဥ္အတြင္း ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေနျခင္းငွါ၊
ပဝါရဏာျပဳၿပီးေနာက္ ေနရာ၌ ထိုင္ေနျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏''ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၁-ပဝါရဏာကံေလးမ်ဳိး
၂၁၂။ ထိုစဥ္အခါ၌ ရဟန္းတို႔အား ''ပဝါရဏာတို႔သည္ အဘယ္မွ်တို႔နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏၊
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ စာတုဒၵသီပဝါရဏာ ပႏၷရသီ
ပဝါရဏာဟူ၍ ပဝါရဏာတို႔သည္ ႏွစ္ပါး႐ိွကုန္၏။
ထိုအခါ ရဟန္းတို႔အား ''ပဝါရဏာကံတို႔သည္ အဘယ္မွ်တို႔နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္ျပန္၏။
ျမတ္စြာ ဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ပဝါရဏာကံတို႔သည္
တရားႏွင့္ မေလ်ာ္၍ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ 'အစုကြဲေသာ' ပဝါရဏာကံ၊ တရားႏွင့္ မေလ်ာ္၍
ညီၫြတ္ေသာ ပဝါရဏာကံ၊ တရား ႏွင့္ ေလ်ာ္၍ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ 'အစုကြဲေသာ' ပဝါရဏာကံ၊
တရားႏွင့္ ေလ်ာ္၍ ညီၫြတ္ေသာ ပဝါရဏာကံ ဟူ၍ ဤေလးပါး႐ိွကုန္၏။
ရဟန္းတို႔ ထိုေလးပါးေသာ ပဝါရဏာကံတို႔တြင္ တရားႏွင့္ မေလ်ာ္၍ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ
ပဝါရဏာကံကို မျပဳအပ္၊ ငါသည္လည္း ဤသို႔ သေဘာ႐ိွေသာ ပဝါရဏာကံကို ခြင့္မျပဳ။
ရဟန္းတို႔ ထိုေလးပါးေသာ ပဝါရဏာကံတို႔တြင္ တရားႏွင့္ မေလ်ာ္၍ ညီၫြတ္ေသာ ပဝါရဏာ
ကံကိုလည္း မျပဳအပ္၊ ငါသည္လည္း ဤသို႔ သေဘာ႐ိွေသာ ပဝါရဏာကံကို ခြင့္မျပဳ။
ရဟန္းတို႔ ထိုေလးပါးေသာ ပဝါရဏာကံတို႔တြင္ တရားႏွင့္ ေလ်ာ္၍ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ ပဝါရဏာကံ
ကိုလည္း မျပဳအပ္၊ ငါသည္လည္း ဤသို႔ သေဘာ႐ိွေသာ ပဝါရဏာကံကို ခြင့္မျပဳ။
ရဟန္းတို႔ ထိုေလးပါးေသာ ပဝါရဏာကံတို႔တြင္ တရားႏွင့္ ေလ်ာ္၍ ညီၫြတ္ေသာ ပဝါရဏာကံ
ကိုသာ ျပဳရမည္၊ ငါသည္လည္း ဤသို႔ သေဘာ႐ိွေသာ ပဝါရဏာကံကိုသာ ခြင့္ျပဳ၏။ ရဟန္းတို႔
ထို႔ေၾကာင့္ ဤသာသနာေတာ္၌ တရားႏွင့္ေလ်ာ္၍ ညီၫြတ္ေသာ ပဝါရဏာကံကိုသာ ျပဳကုန္အံ့ဟု
သင္ တို႔သည္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ၾကကုန္ရာသတည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၂-ပဝါရဏာေပးျခင္းကို ခြင့္ျပဳျခင္း
၂၁၃။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို ''ရဟန္းတို႔ စည္းေဝးၾကေလာ့၊ သံဃာသည္
ပဝါရဏာျပဳလတံၱ႕''ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္႐ိွေသာ္ တစ္ပါးေသာ
ရဟန္းသည္ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ''အသွ်င္ဘုရား နာဖ်ားေသာ ရဟန္း ႐ိွေနပါ၏၊
ထိုရဟန္းသည္ မလာႏိုင္ပါ''ဟု ေလွ်ာက္၏။ ရဟန္းတို႔ နာဖ်ားေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို
ေပးျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ေပးရမည္-
ထိုနာဖ်ားေသာ ရဟန္းသည္ ရဟန္းတစ္ပါးထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး၍ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌
ဧကသီကို စံပယ္တင္၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လ်က္ လက္အုပ္ခ်ီကာ ''ပဝါရဏာကို ေပးပါ၏၊
အကြၽႏု္ပ္၏ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ယူပါေလာ့၊ အကြၽႏု္ပ္၏ ပဝါရဏာကို ေျပာၾကားပါေလာ့၊
အကြၽႏ္ုပ္၏ အက်ဳိးငွါ ဖိတ္ ၾကားပါေလာ့''ဟု ေျပာဆိုအပ္၏။ ကိုယ္ျဖင့္ သိေစအံ့၊
ႏႈတ္ျဖင့္ သိေစအံ့၊ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါးျဖင့္ သိေစအံ့၊ ပဝါရဏာကို ေပးသည္ မည္၏။
ကိုယ္ျဖင့္ မသိေစအံ့၊ ႏႈတ္ျဖင့္ မသိေစအံ့၊ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါးျဖင့္ မသိေစ အံ့၊
ပဝါရဏာကို ေပးသည္ မမည္။
ဤသို႔လွ်င္ အကယ္၍ ပဝါရဏာေပးျခင္းကို ရျငားအံ့၊ ဤသို႔ရျခင္းသည္ ေကာင္း၏။ အကယ္၍
မရျငားအံ့၊ ရဟန္းတို႔ ထိုနာဖ်ားေသာ ရဟန္းကို ေညာင္ေစာင္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊
အင္းပ်ဥ္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း သံဃာ့အလယ္သို႔ ယူေဆာင္ကာ ပဝါရဏာျပဳရမည္။ ရဟန္းတို႔
အကယ္၍ သူနာျပဳ ရဟန္းတို႔အား ''ငါတို႔သည္ သူနာကို ေနရာမွ
ေရႊ႕ေျပာင္းကုန္ျငားအံ့၊ အနာေသာ္လည္း တိုးပြါးလတံၱ႕၊ ေသျခင္းေသာ္လည္း
ျဖစ္လတံၱ႕''ဟု အထင္႐ိွသည္ျဖစ္အံ့၊ ရဟန္းတို႔ နာဖ်ားေသာ ရဟန္းကို ေနရာမွ
မေရႊ႕မေျပာင္းေစအပ္၊ သံဃာသည္ ထိုေနရာသို႔ သြား၍ ပဝါရဏာျပဳရမည္၊ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ
'အစုကြဲေသာ' သံဃာသည္ ပဝါရဏာ မျပဳအပ္သည္သာလွ်င္တည္း၊ အကယ္၍ ပဝါရဏာျပဳျငားအံ့၊
ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို
ေပးၿပီးသည္႐ိွေသာ့္ထိုေပးရာအရပ္၌ပင္လွ်င္ အရပ္တစ္ပါးသို႔ ဖဲသြားျငားအံ့၊
တစ္ပါးေသာ ရဟန္းအား ပဝါရဏာကို ေပးရ မည္။ ရဟန္းတို႔ ပဝါရဏာ ေဆာင္ယူသြားေသာ
ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို ေပးၿပီးသည္႐ိွေသာ္ ထိုေပး ရာအရပ္၌ပင္လွ်င္ လူထြက္ျငားအံ့။ပ။
ေသျငားအံ႕။ သာမေဏဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ သိကၡာကို စြန္႔ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ႕။
အဆံုးစြန္ေသာ ပါရာဇိကဝတၳဳသို႔ ေရာက္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ႐ူးေသာသူဟု ဝန္ခံျငား
အံ့။ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ေဝဒနာႏွိပ္စက္ေသာသူ 'ခံစားေသာသူ'ဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ အာပတ္ကို မ႐ႈျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ထားသူဟု ဝန္ခံျငားအံ႕။
အာပတ္ကို မကုစားျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ ထားသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ယုတ္ညံ့ေသာ
မိစၧာအယူကို မစြန္႔ျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ထားသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ပ႑ဳက္ဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ ေပါင္းသင္းမႈကို ခိုးသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ တိတိၴေဘာင္သို႔
ေျပာင္းေရႊ႕သူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ တိရစၧာန္ဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အမိသတ္သူဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ အဖသတ္သူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ရဟႏၲာကို သတ္သူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
ရဟန္းမိန္းမကို ဖ်က္ဆီးသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ သံဃာကို သင္းခြဲသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
ဘုရားကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ ျပဳသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ဥဘေတာဗ်ည္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
တစ္ပါးေသာ ရဟန္းအား ပဝါရဏာကို ေပးရမည္။
ရဟန္းတို႔ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို ေပးအပ္ၿပီးေသာ္
လမ္းခရီးအၾကား၌ အရပ္တစ္ပါးသို႔ ဖဲသြားျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ေဆာင္သည္ မမည္။
ရဟန္းတို႔ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို ေပးအပ္ၿပီးေသာ္
လမ္းခရီးအၾကား၌ လူထြက္ျငားအံ့။ပ။ ေသျငားအံ့။ သာမေဏဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ သိကၡာကို
စြန္႔ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့၊ အဆံုးစြန္ေသာ ပါရာဇိကအာပတ္သို႕ ေရာက္ေသာသူဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ ႐ူးသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
ေဝဒနာႏွိပ္စက္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အာပတ္ကို မ႐ႈျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ ထားေသာ
ရဟန္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အာပတ္ကို မကုစားျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ထားေသာ ရဟန္းဟု
ဝန္ခံ ျငားအံ့။ ယုတ္ညံ့ေသာ မိစၧာအယူကို မစြန္႔ျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ထားေသာ
ရဟန္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ပ႑ဳက္ဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ေပါင္းသင္းမႈကို ခိုးေသာသူဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ တိတၳိတို႔ေဘာင္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ သြားသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
တိရစၧာန္ဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အမိသတ္သူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အဖသတ္သူဟု ဝန္ခံ ျငားအံ့။
ရဟႏၲာကို သတ္သူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ရဟန္းမိန္းမကို ဖ်က္ဆီးေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
သံဃာ ကို သင္းခြဲေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ဘုရားကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ ျပဳေသာသူဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ ဥဘေတာဗ်ည္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ေဆာင္သည္ မမည္။
ရဟန္းတို႔ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို ေပးၿပီးေသာ္ သံဃာ့
ေဘာင္သို႔ ေရာက္၍ အရပ္တစ္ပါးသို႔ ဖဲသြားျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ေဆာင္သည္ မည္၏။
ရဟန္းတို႔ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို ေပးၿပီးေသာ္
သံဃာ့ေဘာင္သို႔ ေရာက္ ၿပီးမွ လူထြက္ျငားအံ့။ပ။ ေသျငားအံ့။ သာမေဏဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ သိကၡာကို စြန္႔ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အဆံုးစြန္ေသာ
ပါရာဇိကအာပတ္သို႕ ေရာက္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ႐ူးသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ေဝဒနာ ႏွိပ္စက္အပ္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
အာပတ္ကို မ႐ႈျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ ထုတ္ထားေသာ ရဟန္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အာပတ္ကို
မကုစားျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ထားေသာ ရဟန္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ယုတ္ညံ့ေသာ
မိစၧာအယူကို မစြန္႔ျခင္းေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္ထားေသာ ရဟန္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ ပ႑ဳက္ဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ ေပါင္းသင္းမႈကို ခိုးေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ တိတၳိတို႔ေဘာင္သို႔
ေျပာင္းေရႊ႕ သြားသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ တိရစၧာန္ဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ အမိသတ္သူဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ အဖသတ္သူဟု ဝန္ခံ ျငားအံ့။ ရဟႏၲာကို သတ္ေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
ရဟန္းမိန္းမကို ဖ်က္ဆီးေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။ သံဃာကို သင္းခြဲေသာသူဟု
ဝန္ခံျငားအံ့။ ဘုရားကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ ျပဳေသာသူဟု ဝန္ခံျငားအံ့။
ဥဘေတာဗ်ည္းဟု ဝန္ခံျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ေဆာင္သည္ မည္၏။
ရဟန္းတို႔ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာကို ေပးၿပီးေသာ္ သံဃာ့
ေဘာင္သို႔ ေရာက္ၿပီးေနာက္ အိပ္ေပ်ာ္သည္ျဖစ္၍ မေျပာၾကားျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို
ေဆာင္သည္ မည္၏။ ပဝါရဏာ ေဆာင္ေသာ ရဟန္းအား အာပတ္ မသင့္။ ရဟန္းတို႔ ပဝါရဏာကို
ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ အကယ္၍ ပဝါရဏာကို ေပးၿပီးလွ်င္ သံဃာ့ေဘာင္သို႔ ေရာက္မွ
ေမ့ေလ်ာ့သည္ျဖစ္၍ မေျပာၾကားမိျငား အံ့။ပ။ သမာပတ္ ဝင္စားသည္ျဖစ္၍
မေျပာၾကားမိျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ေဆာင္သည္ မည္၏။ ပဝါရဏာ ေဆာင္ေသာ ရဟန္းအား အာပတ္
မသင့္။ ရဟန္းတို႔ ပဝါရဏာကို ေဆာင္ေသာ ရဟန္းသည္ အကယ္ ၍ ပဝါရဏာကို ေပးၿပီးလွ်င္
သံဃာ့ေဘာင္သို႔ ေရာက္မွ မေျပာလိုသျဖင့္ ေစတနာရွိ၍ မေျပာၾကားျငားအံ့၊ ပဝါရဏာကို
ေဆာင္သည္ မည္၏၊ ပဝါရဏာေဆာင္ေသာ ရဟန္းအား ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။ ရဟန္းတို႔
ထိုပဝါရဏာေန႔၌ ပဝါရဏာကို ေပးေသာ ရဟန္းသည္ သံဃာအား ျပဳဖြယ္ကိစၥရွိအံ့ဟု
ဆႏၵကိုလည္း ေပးျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၃-ေဆြမ်ဳိးစသည္တို႔က ဖမ္းယူျခင္း
၂၁၄။ ထိုအခါ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းကို ထိုပဝါရဏာေန႔၌ အေဆြအမ်ဳိးတို႔သည္ ဖမ္းယူကုန္၏။
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းကို
ထို ပဝါရဏာေန႔၌ အေဆြအမ်ဳိးတို႔သည္ ဖမ္းယူကုန္အံ့၊ ထိုအေဆြအမ်ဳိးတို႔ကို
ရဟန္းတို႔သည္ ''ဒါယကာတို႔ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ သင္တို႔သည္ ဤရဟန္းကို
ပဝါရဏာျပဳၿပီးသည္တိုင္ေအာင္ တစ္ခဏမွ် လႊတ္ၾကကုန္ ေလာ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။
ဤသို႔ ေျပာဆိုသည့္အတိုင္းရခဲ့ေသာ္ ေကာင္း၏၊ အကယ္၍ မရခဲ့ေသာ္
ထိုအေဆြအမ်ဳိးတို႔ကို ရဟန္းတို႔သည္ ''ဒါယကာတို႔ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ ဤရဟန္း
ပဝါရဏာျပဳၿပီးသည္တိုင္ေအာင္ သင္တို႔သည္ တစ္ခဏမွ် သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရပ္၌
ေနကုန္ေလာ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။ ဤသို႔ ေျပာဆိုသည့္ အတိုင္းရခဲ့ေသာ္ ေကာင္း၏၊ အကယ္၍
မရခဲ့ေသာ္ ထိုအေဆြအမ်ဳိးတို႔ကို ရဟန္းတို႔သည္ ''ဒါယကာတို႔ ေတာင္းပန္ပါ၏၊
သင္တို႔သည္ ဤရဟန္းကို သံဃာ့ပဝါရဏာျပဳၿပီးသည္တိုင္ေအာင္ တစ္ခဏမွ် သိမ္အပ သို႔
ေဆာင္ကုန္ေလာ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။ ဤသို႔ ေျပာဆိုသည့္အတိုင္းရခဲ့ေသာ္ ေကာင္း၏၊
အကယ္၍ မရခဲ့ေသာ္ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ 'အစုကြဲေသာ' သံဃာသည္ ပဝါရဏာမျပဳအပ္၊ အကယ္၍
ပဝါရဏာျပဳျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းကို ထိုပဝါရဏာေန႔၌ မင္းတို႔သည္ ဖမ္းယူကုန္အံ့။ပ။
ခိုးသူတို႔သည္ ဖမ္းယူကုန္အံ့၊ ေသေသာက္ၾကဴးတို႔သည္ ဖမ္းယူကုန္အံ့၊ ရန္သူျဖစ္ေသာ
ရဟန္းတို႔သည္ ဖမ္းယူကုန္အံ့။ ရဟန္းတို႔သည္ ထိုရန္သူျဖစ္ေသာ ရဟန္းတို႔ကို
''အသွ်င္တို႔ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ ဤရဟန္း ကို ပဝါရဏာျပဳၿပီးသည္တိုင္ေအာင္ တစ္ခဏမွ်
လႊတ္ၾကကုန္ေလာ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။
ဤသို႔ ေျပာဆိုသည့္အတိုင္းရခဲ့ေသာ္ ေကာင္း၏၊ အကယ္၍ မရခဲ့ေသာ္ ရန္သူျဖစ္ေသာ ရဟန္း
တို႔ကို ရဟန္းတို႔သည္ ''အသွ်င္တို႔ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ ဤရဟန္း
ပဝါရဏာျပဳၿပီးသည္တိုင္ေအာင္ သင္တို႔သည္ တစ္ခဏမွ် သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ေနရာ၌
ေနကုန္ေလာ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။
ဤသို႔ ေျပာဆိုသည့္အတိုင္းရခဲ့ေသာ္ ေကာင္း၏၊ အကယ္၍ မရခဲ့ေသာ္ ထိုရန္သူျဖစ္ေသာ
ရဟန္း တို႔ကို ရဟန္းတို႔သည္ ''အသွ်င္တို႔ ေတာင္းပန္ပါ၏၊ သင္တို႔သည္ ဤရဟန္းကို
သံဃာ့ပဝါရဏာျပဳၿပီးသည္တိုင္ေအာင္ တစ္ခဏမွ် သိမ္အပသို႔ ေဆာင္ပါကုန္ေလာ့''ဟု
ေျပာဆိုအပ္ကုန္၏။ ဤသို႔ ေျပာဆိုသည္ရွိေသာ္ ေျပာဆိုသည့္ အတိုင္းရခဲ့ေသာ္
ေကာင္း၏၊ အကယ္၍ မရခဲ့ေသာ္ ဝဂ္ျဖစ္ေသာ သံဃာသည္ ပဝါရဏာမျပဳအပ္၊ အကယ္၍
ပဝါရဏာျပဳျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၄-သံဃာ့ပဝါရဏာ စသည္အျပား
၂၁၅။ တစ္ရံေရာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ပဝါရဏာေန႔၌ ငါးပါးေသာ ရဟန္းတို႔
ေနကုန္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'သံဃာသည္ ပဝါရဏာျပဳအပ္၏'ဟု
ပညတ္ ေတာ္မူ၏၊ ငါတို႔သည္ကား ငါးေယာက္တို႔သာ ျဖစ္ကုန္၏၊ ငါတို႔သည္ အဘယ္သို႔
ပဝါရဏာျပဳရမည္ နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို
ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤ ငါးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား သံဃာ့ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ
ခြင့္ျပဳ၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
၂၁၆။ တစ္ရံေရာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ပဝါရဏာေန႔၌ ေလးပါးေသာ ရဟန္းတို႔သည္
ေနကုန္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'ငါးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား
သံဃာ့ ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏၊ ငါတို႔သည္ကား ေလးေယာက္တို႔သာ
ျဖစ္ကုန္၏၊ ငါတို႔သည္ အဘယ္သို႔ ပဝါရဏာျပဳရမည္နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ေလးပါးေသာ
ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔
ပဝါရဏာျပဳရမည္၊ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာ၍ စြမ္းရည္ရွိေသာ ရဟန္းသည္ ထိုရဟန္းတို႔ကို
သိေစရမည္-
''အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူကုန္ေလာ့၊ ယေန႔ ပဝါရဏာေန႔ ျဖစ္၏၊
အကယ္၍ အသွ်င္တို႔အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါရွိေသာ ကံသည္ ျဖစ္ျငားအံ့၊ အကြၽႏု္ပ္
တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳကုန္အံ့''ဟု (သိေစရမည္)။
မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ ထိုရဟန္းတို႔ကို ''ငါ့သွ်င္တို႔
အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ၾကား ပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို
အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္
ကုစား ပါအံ့။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ငါ့သွ်င္တို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု
ေျပာဆိုရမည္။
သီတင္းငယ္ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္
ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ ထိုရဟန္းတို႔ကို ''အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ၾကား ပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစား ပါအံ့။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု
ေျပာဆိုရမည္။
တစ္ရံေရာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ပဝါရဏာေန႔၌ သံုးပါးေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ေနကုန္၏။
ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'ငါးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား
သံဃာ့ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ေလးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ'
ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏၊ ငါတို႔သည္ကား သံုးေယာက္တို႔သာတည္း၊ ငါတို႔သည္ အဘယ္သို႔
ပဝါရဏာျပဳ ရမည္နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။ ျမတ္စြာ့ဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို
ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ သံုးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း
ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ ပဝါရဏာျပဳအပ္၏။ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာ၍
စြမ္းရည္ရွိေသာ ရဟန္းသည္ ထိုရဟန္းတို႔ကို သိေစအပ္ကုန္၏-
''အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူပါကုန္ေလာ့၊ ယေန႔ ပဝါရဏာေန႔တည္း၊
အကယ္၍ အသွ်င္တို႔အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါရွိေသာ ကံသည္ ျဖစ္ျငားအံ့၊ အကြၽႏု္ပ္
တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳကုန္အံ့''ဟု (သိေစအပ္ကုန္၏)။
မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ ထိုရဟန္းတို႔ကို ''ငါ့သွ်င္တို႔
အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ၾကား ပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို
အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္
ကုစား ပါအံ့။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ငါ့သွ်င္တို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု
ေျပာဆိုအပ္ကုန္၏။
သီတင္းငယ္ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္
ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ ထိုရဟန္းတို႔ကို ''အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ၾကား ပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစား ပါအံ့။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္တို႔ကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္တို႔သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို
အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုကုန္ေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု
ေျပာဆိုရမည္။
၂၁၇။ တစ္ရံေရာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ပဝါရဏာေန႔၌ ႏွစ္ပါးေသာ ရဟန္းတို႔သည္
ေနကုန္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'ငါးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား
သံဃာ့ ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ေလးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ
သံုးပါးေသာ ရဟန္း တို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ' ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏။
ငါတို႔သည္ကား ႏွစ္ေယာက္တို႔သာတည္း။ ငါတို႔သည္ အဘယ္သို႔ ပဝါရဏာျပဳရပါ
မည္နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္း ကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။
ရဟန္းတို႔ ႏွစ္ပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏။
ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ ပဝါရဏာျပဳရမည္။
မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ သီတင္းငယ္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းကို
''ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င့္ကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို
အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုပါေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္
ကုစားပါအံ့။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င့္ကို
ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍
ေျပာဆိုပါေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု ေျပာဆို ရမည္။
သီတင္းငယ္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းသည္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ မေထရ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းကို
''အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ အသွ်င္ဘုရားကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို
အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပာဆိုပါေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္
ကုစားပါအံ့။
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လည္း။ပ။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္လည္း အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္
အသွ်င္ဘုရားကို ဖိတ္ၾကားပါ၏၊ ျမင္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၾကားသျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ယံုမွားသျဖင့္လည္းေကာင္း အသွ်င္သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို အစဥ္သနားျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍
ေျပာဆိုပါေလာ့၊ (အျပစ္ကို) ျမင္သည္ရွိေသာ္ ကုစားပါအံ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။
၂၁၈။ တစ္ရံေရာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ထိုပဝါရဏာေန႔၌ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းသည္ ေန၏။
ထိုအခါ ထိုရဟန္းအား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'ငါးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား
သံဃာ့ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ေလးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ
သံုးပါးေသာ ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ ႏွစ္ပါးေသာ
ရဟန္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာျပဳျခင္းငွါ' ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏၊ ငါသည္ကား
တစ္ပါးတည္းသာတည္း။ ငါသည္ အဘယ္သို႔ က်င့္ရပါမည္နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္၏။
ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ပဝါရဏာေန႔၌ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းသည္
ေန၏၊ ရဟန္းတို႔ ထိုရဟန္းသည္ ရဟန္းတို႔ ဝင္ထြက္ရာျဖစ္ေသာ စည္းေဝးရာဇရပ္၊ မ႑ပ္၊
သစ္ပင္ရင္းတို႔ကို တံျမက္လွည္း၍ေသာက္ေရသံုးေဆာင္ေရ တည္ထားၿပီးလွ်င္ ေနရာကို
ခင္းလ်က္ ဆီမီး ညႇိထြန္းကာ ထိုင္ေနရမည္။ အကယ္၍ အျခားေသာ ရဟန္းတို႔သည္
လာကုန္ျငားအံ့၊ ထိုရဟန္းတို႔ႏွင့္ အတူ ပဝါရဏာျပဳရမည္။ အကယ္၍ မလာကုန္ျငားအံ့၊
''ယေန႔ ငါ့အတြက္ ပဝါရဏာေန႔တည္း''ဟု အဓိ႒ာန္ရမည္။ အကယ္၍ အဓိ႒ာန္ျခင္းကို
မျပဳျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ ထိုသို႔ ပဝါရဏာျပဳရာ၌ ရဟန္းငါးပါးေနေသာ ေက်ာင္း၌ တစ္ပါးေသာ ရဟန္း၏
ပဝါရဏာကို ေဆာင္၍ ေလးပါးေသာ ရဟန္းတို႔သည္ သံဃာ့ပဝါရဏာကို မျပဳအပ္၊ အကယ္၍ ပဝါရဏာ
ျပဳကုန္ျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ ထိုသို႔ ပဝါရဏာျပဳရာ၌ ေလးပါးေနေသာ ေက်ာင္းဝယ္ တစ္ပါးေသာ ရဟန္း၏
ပဝါရဏာကို ေဆာင္၍ သံုးပါးေသာ ရဟန္းတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာကို မျပဳအပ္၊
အကယ္၍ ပဝါရဏာျပဳကုန္ျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ ထိုသို႔ ပဝါရဏာျပဳရာ၌ သံုးပါးေနေသာ ေက်ာင္းဝယ္ တစ္ပါးေသာ ရဟန္း၏
ပဝါရဏာကို ေဆာင္၍ ႏွစ္ပါးေသာ ရဟန္းတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ပဝါရဏာကို မျပဳအပ္၊
အကယ္၍ ပဝါရဏာျပဳကုန္ျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။
ရဟန္းတို႔ ထိုသို႔ ပဝါရဏာျပဳရာ၌ ရဟန္းႏွစ္ပါးေနေသာ ေက်ာင္း၌ တစ္ပါးေသာ ရဟန္း၏
ပဝါရဏာကို ေဆာင္၍ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းသည္ အဓိ႒ာန္ ပဝါရဏာကို မျပဳအပ္၊ အကယ္၍ အဓိ႒ာန္
ပဝါရဏာျပဳျငားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၅-အာပတ္ကို ကုစားနည္း
၂၁၉။ တစ္ရံေရာအခါ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းသည္ ထိုပဝါရဏာေန႔၌ အာပတ္ သင့္၏။ ထိုအခါ ထို
ရဟန္းအား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'အာပတ္ႏွင့္တကြ ပဝါရဏာ မျပဳအပ္'ဟု ပညတ္ေတာ္မူ၏၊
ငါသည္လည္း အာပတ္ သင့္၏၊ ငါသည္ အဘယ္သို႔ က်င့္ရပါမည္နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္၏။
ရဟန္းတို႔ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာေန႔၌ အာပတ္ သင့္၏၊ ထိုရဟန္းသည္ တစ္ပါးေသာ ရဟန္း
အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီကာ -
''ငါ့သွ်င္ ငါသည္ ဤမည္ေသာ အာပတ္သို႔ ေရာက္၏၊ ထိုအာပတ္ကို ေျပာၾကားပါ၏''ဟု
ေျပာဆို ရမည္။
ထိုေဒသနာခံေသာ ရဟန္းက ''အာပတ္ကို ႐ႈေလာ့''ဟု ေျပာဆိုရမည္။ ''ေကာင္းပါၿပီ
႐ႈပါအံ့''ဟု (အာပတ္သင့္ေသာ ရဟန္းက) ေျပာဆိုရမည္။ ''ေနာင္အခါ ေစာင့္စည္းေလာ့''ဟု
(ေဒသနာခံေသာ ရဟန္းက ေျပာဆိုရမည္)။ ရဟန္းတို႔ ရဟန္းသည္ ထိုပဝါရဏာေန႔၌ အာပတ္၌
ယံုမွားရွိ၏၊ ရဟန္းတို႔ ထိုရဟန္းသည္ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းအထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္
လက္ဝဲတစ္ဖက္ ပခံုးထက္၌ ဧကသီကို စံပယ္တင္၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီးလွ်င္
လက္အုပ္ခ်ီကာ ''ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤမည္ေသာ အာပတ္၌ ယံုမွားရွိပါ၏၊ အၾကင္အခါ၌
ယံုမွားမရွိသည္ျဖစ္အံ့၊ ထိုအခါ၌ ထိုအာပတ္ကို ကုစားပါအံ့''ဟု ဆို၍
ပဝါရဏာျပဳရမည္။ ထိုယံုမွားျခင္းေၾကာင့္ ပဝါရဏာ၏ အႏၲရာယ္ကို
မျပဳအပ္သည္သာလွ်င္တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၆-အာပတ္ကို ထင္ရွားစြာျပဳျခင္း
၂၂ဝ။ တစ္ရံေရာအခါ တစ္ပါးေသာ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာျပဳသည္ရွိေသာ္ အာပတ္ကို သတိရ၏။
ထိုအခါ ထိုရဟန္းအား ''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'အာပတ္ႏွင့္တကြ ပဝါရဏာမျပဳအပ္'ဟု
ပညတ္ေတာ္မူ၏၊ ငါသည္ကား အာပတ္ သင့္၏၊ ငါသည္ အဘယ္သို႔ က်င့္ရပါမည္နည္း''ဟု
အၾကံျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရား အား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္၏။
ရဟန္းတို႔ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာျပဳသည္ရွိေသာ္ အာပတ္ကို သတိရ၏။ ရဟန္းတို႔ ထို
ရဟန္းသည္ အနီးျဖစ္ေသာ ရဟန္းကို ''ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤမည္ေသာ အာပတ္သို႔
ေရာက္၏၊ ဤေနရာမွ ထေသာ္ ထိုအာပတ္ကို ကုစားပါအံ့''ဟု ေျပာဆို၍ ပဝါရဏာျပဳရမည္၊
ထိုအာပတ္ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပဝါရဏာ၏ အႏၲရာယ္ကို မျပဳအပ္သည္သာလွ်င္တည္း။
ရဟန္းတို႔ ရဟန္းသည္ ပဝါရဏာျပဳသည္ရွိေသာ္ အာပတ္၌ ယံုမွားရွိ၏၊ ရဟန္းတို႔
ထိုရဟန္းသည္ အနီး ျဖစ္ေသာ ရဟန္းကို ''ငါ့သွ်င္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤမည္ေသာ အာပတ္၌
ယံုမွားရွိ၏၊ ယံုမွား ကင္းေသာအခါ ထိုအာပတ္ကို ကုစားပါအံ့''ဟု ေျပာဆို၍
ပဝါရဏာျပဳရမည္၊ ထိုအာပတ္၌ ယံုမွားျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပဝါရဏာ၏
အႏၲရာယ္ကို မျပဳအပ္သည္သာလွ်င္တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
------
၁၂၇-သေဘာတူအာပတ္ကို ကုစားနည္း
၂၂၁။ တစ္ရံေရာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ထိုပဝါရဏာေန႔၌ သံဃာအားလံုးသည္ သေဘာတူ
ဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္သို႔ ေရာက္၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းတို႔အား
''ျမတ္စြာဘုရားသည္ 'သေဘာ တူဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္ကို ေဒသနာမၾကားအပ္၊
သေဘာတူဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္ကို မခံယူအပ္'ဟု ပညတ္ေတာ္မူ၏၊
ဤသံဃာအားလံုးသည္လည္း သေဘာတူဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္ သို႔ ေရာက္၏၊ ငါတို႔သည္
အဘယ္သို႔ က်င့္ရပါမည္နည္း''ဟု အၾကံျဖစ္၏။
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤ အေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။
ရဟန္းတို႔ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ထိုပဝါရဏာေန႔၌ သံဃာအားလံုးသည္
သေဘာတူဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္သို႔ ေရာက္၏၊ ရဟန္းတို႔ ထိုရဟန္းတို႔သည္
တစ္ပါးေသာ ရဟန္းကို ''ငါ့သွ်င္ သြားေလာ့၊ ထိုအာပတ္ကို ကုစား၍ လာခဲ့ေလာ့၊
ငါတို႔သည္ သင္၏ အထံ၌ ထိုအာပတ္ကို ကုစားပါကုန္အံ့''ဟု ဆို၍ အနီးအနားေက်ာင္းသို႔
ေန႔ခ်င္းျပန္ ေစလႊတ္ရမည္။ ဤသို႔ ရခဲ့ေသာ္ ေကာင္း၏။ အကယ္၍ မရခဲ့ေသာ္
ကြၽမ္းက်င္လိမၼာ၍ စြမ္းရည္ရွိေသာ ရဟန္းသည္ သံဃာကို သိေစရမည္-
''အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ ဤသံဃာအားလံုးသည္
သေဘာတူဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္သို႔ ေရာက္၏၊ အာပတ္မရွိ စင္ၾကယ္ေသာ တစ္ပါးေသာ
ရဟန္းကို ေတြ႕ေသာအခါ ထိုရဟန္း၏ အထံ၌ ထိုအာပတ္ကို ကုစားလတၱံ႕''ဟု ဆို၍
ပဝါရဏာျပဳရမည္၊ ထိုအာပတ္ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပဝါရဏာ၏ အႏၲရာယ္ကို မျပဳအပ္။
ရဟန္းတို႔ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဝယ္ ထိုပဝါရဏာေန႔၌ သံဃာအားလံုးသည္
သေဘာတူဝတၳဳေၾကာင့္ သင့္ေသာ အာပတ္၌ ယံုမွားရွိသည္ျဖစ္အံ့၊ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာ၍
စြမ္းရည္ရွိေသာ ရဟန္းသည္ သံဃာကို သိေစရမည္- ''အသွ်င္ဘုရားတို႔ သံဃာသည္
အကြၽႏု္ပ္၏ (စကားကို) နာေတာ္မူေလာ့၊ ဤ သံဃာအားလံုးသည္ သေဘာတူဝတၳဳေၾကာင့္
သင့္ေသာ အာပတ္၌ ယံုမွားရွိ၏၊ ယံုမွားကင္းေသာအခါ ထိုအာပတ္ကို ကုစားပါအံ့''ဟု
ဆို၍ ပဝါရဏာျပဳရမည္၊ ထိုအာပတ္၌ ယံုမွားျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပဝါရဏာ၏
အႏၲရာယ္ကို မျပဳအပ္သည္သာလွ်င္တည္းဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။
ပဌမအခန္း ၿပီး၏။
******************************************************************